Γράφει ο Χρίστος Τούμπουρος

Η βρύση αυτή είναι μια από τις πέντε που κατασκευάστηκαν το 1909 στην Άγναντα.
Τα έξοδα ήταν δωρεά του Αγναντιτη – ευεργέτη Αποστόλου Κωνσταντίνου ή Τουμπουροπούλου.

Παραθέτω δημοσίευμα της εποχής:12/12/1909 εφημερίδα ΣΚΡΙΠ
Άγναντα Νοέμβριος (ανταποκριτού μας)

«Προ τινων ημερών παρεδόθη υπό του εργολάβου Κωνσταντίνου Μασσιαλή εις την Κοινότητα Αγνάντων το κατασκευασθέν υδραγωγείον δαπάνη του κ. Αποστόλου Κωνσταντίνου ή Τουμπουρουπούλου.
Επί τη ευκαιρία ταύτη εγένετο αγιασμός εις την πλατείαν της συνοικίας η Παναγία εις την εκεί βρύσιν και εψάλη δοξολογία υπέρ της ευημερίας και πολυχρονιότητας του ευεργέτου κ. Αποστόλου Κωνσταντίνου ή Τουμπουρουπούλου και της οικογενείας αυτού.
Εις τον αγιασμόν παρέστησαν άπαντες οι ιερείς του χωρίου, το κοινοτικόν συμβούλιον, άπασαι αι ενταύθα αρχαί και πλήθος λαού.
Ο λαός των Αγνάντων και των περιχώρων ευγνωμωνών τον μέγαν ευεργέτην ιδιαιτέρως οι Αγναντίται πανηγυρίζουν υπερηφανευόμενοι δια τον μέγαν πατριώτην των.
Ο κύριος Απόστολος Κωνσταντίνος Τουμπουρόπουλος εγεννήθη εν Αγνάντη και εγκαταστάθη εις Buda Palaga Ρουμανίας από τριακονταετίας αποκτήσας δια της εργασίας του ικανήν περιουσίαν δεν έπαυσε δε ενθυμούμενος την ιδιαιτέραν αυτού πατρίδα τα Άγναντα ευεργετών εκείθεν συγγενείς και πατρτιώτας ποικιλοτρόπως.
Κατά το έτος 1904 εκαλλώπισεν δι εικόνων τον ιερόν ναόν «η Παναγία» προσενεγκών πεντήκοντα εικοσόφραγκα. Το δε 1908 επεσκέφθη διαφόρους πόλεις της Ελλάδος ως και την Άρταν πρωτεύουσαν του νομού Άρτης, εις ην υπάγονται τα Άγναντα η ιδιαιτέρα αυτού πατρίς την οποίαν επροίκισε με το ανωτέρω υδραγωγείον πρωτοφανούς κατασκευής δια τον Νομόν Άρτης καταναλώσας προς τούτο 13,500.
Την κατασκευήν του υδραγωγείου τούτου ανέλαβεν ο εξ Αγνάντων έντιμος και ρέκτης εργολάβος δημοσίων έργων Κωνσταντίνος Μασσιαλής, υπό την επίβλεψιν επιτροπής αποτελουμένης εκ των κ.κ. Βασιλείου Τούμπουρου δικολάβου και πρωτοξαδέλφου του ευεργέτου, Κ. Ευταξίου κτηματίου εξ Αγνάντων, Ιωάννου Ζάρα εμπόρου εξ Άρτης, Ιωάννου Γ. Μπανιά κτηματίου εκ Μελισσουργών και Γεωργίου Γούλα ιερέως εξ Αγνάντων.
Η κατασκευή του έργου ήρξατο τον Μάιον του 1909 πάρεδόθησαν δε εις χρήσιν τέσσερΙς βρύσες εις την συνοικίαν η Παναγία με άφθονον νερόν και διαυγές και με καλλιτεχνίαν των στηλών, επί του μετώπου των οποίων χρυσοίς γράμμασι επί μαρμαρίνης πλακός σημειούται το όνομα του ευεργέτου Απόστολος Κωνσταντίνου ή Τουμπουρόπουλος»

Το άρθρο Άγναντα: Οι βρύσες στην συνοικία της Παναγίας. εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Η μνήμη είναι μια χαοτική δύναμη που εγκλωβίζει όσα θέλει και τα απελευθερώνει, όταν και εάν θέλει. Όσα χρόνια κι αν περάσουν «η μνήμη θα κάνει τη δουλειά της». Έτσι, τώρα με την αναβάθμιση του ιστότοπου της Αδελφότητας, η μνήμη μου με πήγε πίσω, πολύ πίσω∙ σαράντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Άλλες φυσικά οι συνθήκες, άλλα τα μέσα κι άλλες οι απαντοχές. 1977. Μια Αδελφότητα Αγναντιτών πρωτοπορούσα στον αποδημικό Ηπειρώτικο χώρο. Και τότε γνωρίζαμε καλά πως η επικοινωνία είναι για τις σχέσεις των ανθρώπων ό,τι ακριβώς είναι η αναπνοή για τη διατήρηση της ζωής. Αναλογικά και για κάθε σωματείο, πολύ περισσότερο για την Αδελφότητα Αγναντιτών που τη λειτουργία της καθόριζαν έντονα «χωριανικές»-στενές σχέσεις. Αυτή η άποψη κυριάρχησε σ’ όλα τα μέλη του ΔΣ της Αδελφότητας και εκδώσαμε την εφημερίδα μας «Τα Άγναντα Άρτας». Η εφημερίδα πήρε το δρόμο της, προσέφερε και προσφέρει. Και χαίρω περισσότερο που διαπιστώνω πως και το σημερινό ΔΣ της Αδελφότητας, όλα τα μέλη τα συνδέει ο αδιάσπαστος δεσμός που ονομάζεται, η Άγναντα, το χωριό μας!
Η αναβάθμιση του ιστότοπου της Αδελφότητάς μας είναι ένα έργο ουσίας και γνωρίζω πολύ καλά την προσπάθεια και το μεράκι όλων των μελών. Αγναντίτικο πάθος θα το έλεγα. Μεγάλη η προσφορά. Έτσι για να τονώσουμε τον σύνδεσμό μας με το χωριό και τους χωριανούς και να μην απιθώσουμε στη λήθη, παράδοση, πολιτισμό και Αγναντίτικο ήθος.
Παράλληλα πιστεύω πως η Άγναντα έχει ένα σοβαρό πνευματικό δυναμικό. Υπό την άποψη αυτή νομίζω πως όλοι πρέπει να συστρατευθούν σ’ αυτή την προσπάθεια.
Η περαιτέρω καταγραφή της ιστορίας του χωριού μας.
Η ανάδειξη της φυσικής ομορφιάς.
Η προσφορά της Άγναντας στον Τζουμερκιώτικο πολιτισμό.
Όλα αυτά συνθέτουν το καθήκον μας και πρέπει να καθοδηγούν τη σκέψη και τη δράση μας.
Τα παιδιά μάς περιμένουν, προσδοκούν στη βοήθειά μας.
Κι αυτό είναι το ευχάριστο!

Το άρθρο Μνήμη εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Διακόσια ολόκλη-ρα χρόνια από την Επανάσταση, από τότε που οι Έλλη-νες άδραξαν τα όπλα και κήρυξαν «την Πολιτικήν αυτού (Έθνους) Ύπαρξιν και Ανεξαρτησίαν».(1) Διακόσια χρόνια και η μνήμη, η χαοτική αυτή δύναμη καίει -«άκαυτη βάτος»- και συνδαυλίζεται από την εκπλήρωση του χρέους μας έναντι των προγόνων – επαναστατών. Γιατί μας ελευθέρωσαν.

Το προσάναμμα το κρατούν με την προσφορά τους, διαχρονικά, τόσοι ήρωες και διδάχοι της εθνικής αξιοπρέπειας. Κι όσο κι αν το δίκιο συ-νταυτίζεται με την ανωνυμία, με τον αγώνα δη-λαδή του λαού, είναι και αυτοί που στέκουν ως «ακρογωνιαίοι λίθοι», συντάσσουν και διατηρούν την εθνική διάρκεια και προκοπή του ελληνικού έθνους. Ρήγας Φεραίος – Βελεστινλής.

Ο άνθρωπος που με τις ιδέες και τα οράματά του σκόρ-πισε τη φλόγα της επανάστασης σε όλους τους Βαλκάνιους. Ο ήρωας, ο κοινωνικός επαναστάτης που στάθηκε ο πρώτος μεγαλομάρτυρας του αγώ-να συγκεντρώνοντας στο πρόσωπό του το μίσος όλης της ευρωπαϊκής αντίδρασης, αλλά και την ευγνωμοσύνη κάθε ελεύθερου Βαλκάνιου.Ο Καραϊσκάκης, «το παιδί της καλογριάς», ο στρατηγός Κολοκοτρώνης, ο Αθανάσιος Διάκος, ο Μπακόλας και τόσοι άλλοι ήρωες και μάρτυρες του αγώνα.

Τόποι εθνικοί ποτισμένοι με το αίμα των αγωνιστών, με το πάθος και τον καημό του επαναστατημένου, για μια πατρίδα ελεύθερη, για μια Ελλάδα ανεξάρτητη. Και πάνω απ’ όλους και απ’ όλα εκείνος ο Βασίλης του δημοτικού τραγου-διού που αψήφισε «νοικοκουροσύνες» και φρο-νιμάδα και έγινε κλέφτης στ’ όνομα μιας λεύτερης και αδούλωτης πατρίδας. «Βασίλη, κάτσε φρόνιμα, να γένεις νοικοκύρης,για ν’ αποχτήσεις πρόβατα, ζευγάρια κι αγελάδες,χωριά κι αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν. (…)- Μάνα μου εγώ δεν κάθομαι να γίνω νοικοκύρης,να κάμω αμπελοχώραφα, κοπέλια να δουλεύουν, και να ‘μαι σκλάβος των Τουρκών, κοπέλι στους γερόντους».

Η εθνική και κοινωνική του περηφάνια τον ώθη-σαν να εγκαταλείψει τα υλικά αγαθά μιας υπόδουλης ζωής και να γίνει αντάρτης, ελεύθερος μέσα στη φύση των απόκρημνων βουνών. Η Ήπειρος, τόπος άγριος, γεμάτος βουνά, απρό-σιτος, ανυπόταχτος, «πρωτοστάτης» όμως κι αλη-θινή αιμοδότρα, σ’ όλα τα εθνικά κατορθώματα, σ’ όλο το εθνικό μεγαλείο. Σούλι, Πέτα, Σέλτσο, Σταυ-ρός Τζουμέρκων.

Στην Ήπειρο καλλιεργήθηκαν έντονα οι ιδέες του Νεοελληνικού Διαφωτισμού που ουσιαστικά άναψαν το φιτίλι της Επανάστα-σης. Ασφαλώς και δεν είναι υπερβολική η έκφραση που αναφέρεται στα Γιάννινα εκείνη την εποχή: «Πρώτα στα άρματα, στα γρόσια και στα γράμματα». Και πάνω απ’ όλα Σκουφάς και Τσακάλωφ.Η Ήπειρος όμως είναι Ελλάδα. «Ο καθείς»-κάθε τόπος- «και τον οβολό του». Αυτό τον οβολό οφεί-λουμε να αξιοποιήσουμε κατάλληλα, γιατί θα γιορ-τάσουμε το 21. Το γιορτάζουμε, αφού καθιερώθηκε ως χρόνος γιορτής, αλλά και μνήμης. Η λήθη δεν χωράει εδώ. Δεν απιθώνονται στη λήθη τα εθνικά μας ιδανικά. Και περισσότερο δεν χωράει η εκμε-τάλλευση. Δεν είναι η εθνική ύπαρξη, η ιστορική και κατά συνέπεια η ελληνική μνήμη είδος προς μεταπώληση, ώστε να λειτουργούν οι μεσάζοντες, οι διαμεσολαβητές και οι μεταπράτες. Δεν αγορά-ζεται και δεν πωλείται.

Προσοχή όμως μήπως οι λόγοι και οι παράτες περισσέψουν. Μεγάλα λόγια έξαρσης της «εθνικής» υπερηφάνειας των Ελλή-νων για την επέτειο της «εθνικής παλιγγενεσίας», αλλά ανυπαρξία διδαγμάτων. Γιατί η πατρίδα είναι για όλους. «Τούτην την πα-τρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρω-ποι». (Ι. Μακρυγιάννης) Δεν εξαιρείται κανείς. Ένα πρέπει να είναι το δίδαγμα. Το ανάστημα που όρθωσε ο λαός μας, πριν από 200 χρόνια, ήταν η πιο αποφασιστική στάση και έκφραση του δικαιώματος, που έχει κάθε λαός, να επιλέγει ο ίδιος το δρόμο που θα πορευτεί. Να χαράσσει το δρόμο του και να τον διαβαίνει. Ελεύθερος. (1) Διακήρυξη του Προσωρινού Πολιτεύματος της Ελλάδος«Τὸ Ἑλληνικὸν Ἔθνος, τὸ ὑπὸ τὴν φρικώδη ὀθω-μανικὴν δυναστείαν, μὴ δυνάμενον νὰ φέρῃ τὸν βαρύτατον καὶ ἀπαραδειγμάτιστον ζυγὸν τῆς τυ-ραννίας, καὶ ἀποσεῖσαν αὐτὸν μὲ μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον διὰ τῶν νομίμων παραστατῶν του, εἰς Ἐθνικὴν συνηγμένων Συνέλευσιν, ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, τὴν Πολιτικὴν αὑτοῦ Ὕπαρ-ξιν καὶ Ἀνεξαρτησίαν.Ἐν Ἐπιδαύρῳ τὴν α ́ Ἰανουαρίου ἔτει ,αωκβ ́ καὶ Α ́ τῆς Ἀνεξαρτησίας».

Το άρθρο 200 χρόνια από την Επανάσταση του ’21. Το δίδαγμα εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.