Εν μέσω ενός πρώιμου καύσωνα να πλήττει την χώρα τις πρώτες μέρες του Ιουνίου, το σκηνικό στην Άγναντα ήταν εντελώς διαφορετικό. Όλη την εβδομάδα επικράτησε ένας αίθριος καιρός, ενώ το πρωί της Πέμπτης κατά την ανάβαση μας προς το εκκλησάκι μας συντρόφευαν ψιχάλες βροχής, οι οποίες μετατράπηκαν σύντομα σε ένα βροχερό πρωινό.

Αυτός ο καιρός μας γέμισε αμφιβολίες αλλά δεν πτόησε κανέναν. Ο παππά- Άγγελος ξεκίνησε την λειτουργία και σύντομα οι προσευχές έπιασαν τόπο, η συννεφιά εξαφανίστηκε και στην θέση της εμφανίστηκε λαμπερός ο ήλιος και δροσερό το αεράκι. Με το πέρας της θείας λειτουργίας ακολούθησε αρτοκλασία στον φιλόξενο περιβάλλοντα χώρο το ναού.

Ο κόσμος από νωρίς ήταν αρκετός δείχνοντας το ενδιαφέρον που είχαν οι Αγναντίτες για να δώσουν το παρόν τόσο στο εκκλησίασμα όσο και στο μικρό γλέντι που στήθηκε αμέσως μετά.

Ο Γιώργος Κώστας με τους εθελοντές συγχωριανούς είχαν ετοιμάσει το χώρο με πολύ μόχθο για να μας υποδεχθούν και να μας φιλοξενήσουν σε ένα ακόμα παραδοσιακό πανηγύρι, που ο ίδιος επιμελείται τα τελευταία δεκαοχτώ χρόνια.

Πριν το ρολόι δείξει 11:00, τα πρώτα τραπέζια είχαν ήδη σερβιριστεί με ψητό και δροσερή μπίρα, αφού όμως πρώτα οι οικοδεσπότες κέρασαν παραδοσιακό λουκούμι και έλαβαν παραγγελιές για το πρωινό καφεδάκι. Στο μενού επίσης υπήρχε το χοιρινό κοντοσούβλι και από ποτά, κρασί και αναψυκτικά και οι παρακείμενες κερασιές πρόσφεραν απλόχερα το φρούτο ημέρας.

Με έντονη ανυπομονησία λοιπόν όλοι περίμεναν την έναρξη του πανηγυριού, με τις πρώτες νότες του Ηπειρώτικου κλαρίνου του Γ. Γιαννάκου έτοιμες να ηχήσουν και τις φωνές του Στεφ. Μαργώνη και Κων. Γεροδήμου, να μας τα ταξιδέψουν σε παραδοσιακούς σκοπούς.

Πριν όμως από όλα αυτά, ο Γιώργος Κώστας μας ανακοίνωσε πως είχε ετοιμάσει μια έκπληξη για όλους εμάς που βρισκόμασταν εκεί. Η έκπληξη αυτή είχε να κάνει με το χορευτικό συγκρότημα του Πολιτιστικού και Εξωραϊστικού Συλλόγου Αγνάντων, που μας παρουσίασε πέντε παραδοσιακούς χορούς του τόπου μας ενδεδυμένοι παραδοσιακών στολών, σκορπώντας τον ενθουσιασμό σε όλους μας και εισπράττοντας το αυθόρμητο χειροκρότημα μας.

Αυτή η έκπληξη ήταν το καλύτερο ξεκίνημα για ένα γλέντι με πολύ κέφι και μερακλήδες χορευτές να πλαισιώνουν τους μουσικούς με απόλυτο συγχρονισμό, όπως ο Βασίλης Καρύδης που χόρεψε την παππαδιά πάνω στα ποτήρια, την Νικολέττα Κωστούλα με τον Ήλιο και τον Αχιλλέα Λεμονιά με την παλιά Ιτιά. Απαρατήρητες δεν πέρασαν και οι χορευτικές επιδόσεις του Βαγγέλη και της Όλγας Καρύδη, του Τάκη Κοντογιώργου , του αγέρωχου Γιώργου Πολύζου αλλά και του Παπ- Άγγελου που έσυραν το χορό με ιδιαίτερο μεράκι.

Στον χορό μπήκα πολλοί ακόμα χωριανοί με την ορχήστρα να μην παίρνει ανάσα, αφού οι παραγγελιές πέφταν βροχή! Από Τσάμικα, Συρτά και Πωγωνίσια μέχρι καλαματιανό, Νησιώτικα, Κρητικά και Ποντιακά ακούστηκαν και χορεύτηκαν με δεξιοτεχνία.
Το κέφι κράτησε ως αργά το απόγευμα με τον καιρό τελικά να μην μας χαλάει τα σχέδια, που είχαμε στο μυαλό μας για ένα όμορφο μουσικοχορευτικό αντάμωμα.

Ευχόμαστε σε όλους και του χρόνου. Θα θέλαμε να συγχαρούμε τον Γιώργο Κώστα που επιμελήθηκε τα οργανωτικά του πανηγυριού, τους εθελοντές για την εργασία που παρείχαν, τον Π.&Ε. Σ. Αγνάντων για τήν παράσταση του χορευτικού, την ορχήστρα για το κέφι που δημιούργησε και όλους τους συμμετέχοντες για την καλή τους διάθεση.

Καλή αντάμωση στο επόμενο πανηγύρι του χωριού στον Αη Λιά στις 20 Ιουλίου.

Το άρθρο Άγναντα: Το πανηγύρι της Αναλήψεως 2024 εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

η Πρόεδρος και τα Μέλη του Δ.Σ. της Ι.Λ.Ε.Τ., σας προσκαλούμε το Σάββατο 5 Αυγούστου 2023 και ώρα 10:30 π.μ, στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων στη Πράμαντα, προκειμένου να παρακολουθήσουμε τις εργασίες της Ημερίδας με θέμα:

“Τζουμέρκα 1881-1940: Ο μετασχηματισμός μιας ορεινής περιοχής.”

Η παρουσία σας θα μας γεμίσει χαρά

Ευχαριστούμε.

Το άρθρο Ι.Λ.Ε.Τ. : Ημερίδα «ΤΖΟΥΜΕΡΚΑ 1881- 1940: Ο μετασχηματισμός μιας περιοχής» εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Η σχέση του με το βουνό

O Ερμής ήταν ιδιαίτερα γνωστός για τις επιδόσεις του στην αναρρίχηση αλλά και στα σπόρ του βουνού, στα οποία επιδίδονταν καθόλη την διάρκεια του χρόνου. Γνωστές και οι διακρίσεις του επίσης στην Εθνική ομάδα Αναρρίχησης ενώ ήταν αθλητής του ΕΟΣ Αχαρνών, με τα χρώματα του οποίου αγωνίζονταν στις εγχώριες διοργανώσεις. Ο πατέρας του, Γιάννης Θεοχαρόπουλος επίσης υπήρξε προπονητής αναρρίχησης της Εθνικής Ελλάδας, ενώ η μητέρα του Μαρίνα είναι ορειβάτης, ενώ και οι δυο τους ήταν διοργανωτές αγώνων.

Πολυσχιδής Προσωπικότητα

Από μικρός ο Ερμής έδειχνε την ροπή του προς τον αθλητισμό .Χαρακτηριστικά σε συνέντευξή του στο gazzetta.gr το 2020, ο αδικοχαμένος αθλητής είχε δηλώσει: «Αναρρίχηση κάνω από όταν θυμάμαι τον εαυτό μου και όπως λέει η μητέρα μου, πρώτα σκαρφάλωσα και μετά περπάτησα! Οπότε ναι, η αναρρίχηση είναι ριζωμένη στη ζωή μου.
Με τους αγώνες ασχολούμαι από την ηλικία των επτά ετών και μέχρι τα 12 δεν σταμάτησα, όμως τότε ήρθε η περίοδος της οικογενειακής μετακόμισης από την Αθήνα στο χωριό Άγναντα, οπότε πέρασε για μένα μια νεκρή περίοδος στην αγωνιστική αναρρίχηση. Πλέον, τα τελευταία δυόμισι χρόνια έχω επιστρέψει στους αγώνες με περισσότερη όρεξη από ποτέ».

Πριν επιστρέψει βέβαια στην αθλητική αναρρίχηση έδειξε στα καλοκαιρινά ποδοσφαιρικά τουρνουά της Αδελφότητας στην Άγναντα το ταλέντο του κάτω από τα γκολπόστ, ενώ συχνά συνήθιζε να παίζει με τα μεγαλύτερα από αυτόν παιδιά, δείχνοντας τόλμη παρά την μικρότερη ηλικία του.

Μεγάλη του αγάπη επίσης υπήρξε και η μουσική. Αν και πολύ νέος ανέλαβε να παίξει μουσική ως DJ, με ιδιαίτερη επιτυχία και σε πάρτι της Νεολαίας Αγνάντων, ενώ σε άλλη περίσταση έδωσε μουσική παράσταση με τα ντράμς του, που τόσο πολύ άρεσε να παίζει.

Τέλος συμμετείχε σε όλες τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις της Αδελφότητας, στις οποίες προσέφερε και εθελοντική εργασία όποτε του ζητήθηκε.

Το χρονικό του ατυχήματος

Το πρωί της Κυριακής 30 Ιανουαρίου και ενώ βρισκόταν σε πλαγιά κοντά στο ορεινό καταφύγιο του Καταρράκτη, ο Ερμής ξεκίνησε να κάνει ορειβατικό σκι και λίγο πριν την επιστροφή, στην τελευταία κατάβαση του χάθηκε.

Ο άτυχος Ερμής είχε εγκλωβιστεί, όταν έπεσε σε γκρεμό από ύψος 300 μέτρων με αποτέλεσμα τον βαρύτατο τραυματισμό του που οδήγησε τελικά στον θάνατό του.

Για τη διάσωσή του είχαν σπεύσει ειδικά κλιμάκια της ΕΜΑΚ, ενώ από αέρος επιχείρησαν δύο ελικόπτερα για να τον παραλάβει τελικά το δεύτερο και να τον διακομίσει σε νοσοκομείο στα Γιάννενα, καθώς έχρηζε άμεσης ιατρικής παρακολούθησης και χειρουργείων. Κατά την εισαγωγή του Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Χατζηκώστα οι γιατροί έδωσαν μάχη για να τον κρατήσουν στη ζωή αλλά τελικά αυτό δεν κατέστη δυνατό.

Συλλυπητήριο μήνυμα της Αδελφότητας

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η:

Το Δ.Σ. της Αδελφότητας Αγναντιτών Αθήνας εκφράζει την οδύνη του για τον πρόωρο και άδικο θάνατο του Θεοφάνη Ερμή Θεοχαρόπουλου.

Ο Ερμής μεγαλωμένος στην Άγναντα στα 21 του χρόνια υπήρξε σπουδαίος αναρριχητής με διακρίσεις, τόσο σε πανελλήνιο όσο και σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με βλέψεις την συμμετοχή του σε μια Ολυμπιάδα.

Φέρελπις, καλοσυνάτος με όρεξη για ζωή και προσφορά υπήρξε φωτεινό αστέρι της Αγναντίτικης κοινότητας.

Πειθαρχημένος, πρόθυμος, ευγενικός, πολυάσχολος, με πλούσια εθελοντική δράση στους συλλόγους του χωριού, είχε όλα τα στοιχεία στο χαρακτήρα του που συνέθεταν μία ολοκληρωμένη προσωπικότητα.

Δυστυχώς, όμως, η μοίρα του επιφύλασσε ένα τραγικό τέλος. Στο περιβάλλον που είχε συνηθίσει να ζει το περισσότερο μέρος της ζωής του, το βουνό, το μέρος που αγαπούσε περισσότερο, Τα Τζουμέρκα, έμελλε να αποτελέσουν το σκηνικό του αδόκητου χαμού του.

Το άκουσμα του χαμού του γέμισε θλίψη ολόκληρο το χωριό και παράλληλα συναισθήματα συμπαράστασης στην οικογένεια του!

Συγκλονισμένοι λοιπόν από το γεγονός και εμείς η Αδελφότητα θέλουμε να εκφράσουμε τα θερμά, τα ειλικρινή και εκ βάθους καρδίας συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του Ερμή και τη συμπαράσταση μας στο βαρύ πένθος τους.

Προσευχόμαστε όλοι για την ανάπαυση της ψυχής του!
Αντίο Ερμή! Αντίο Φίλε! Καλό παράδεισο!

Το άρθρο Συλλυπητήριο μήνυμα για την απώλεια του συγχωριανού μας Θεοφάνη- Ερμή Θεοχαρόπουλο εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Οι Τζουμερκιώτες, ράτσα περήφανη και σκληροτράχηλη με ακονισμένο απ’ την τουρκική τυραννία εθνικό φρόνημα, εμψυχωμένοι από ένα ατίθασο πνεύμα ανεξαρτησίας με μια σκληρή εμφανή στα πάτρια ήθη και με το πείσμα δυνατότερο απ’ το σίδερο, τον χρόνο και το θάνατο, έκαναν δυναμικά την επαναστατική τους παρουσία στον ξεσηκωμό του Γένους μας, το 1821.

Οι Τούρκοι πάτησαν τα Τζουμερκοχώρια το 1449, δεκαοχτώ χρόνια μετά τα Γιάννενα. Αποτελούσαν πηγή εφοδιασμού και σύντομο δρόμο επικοινωνίας των Τούρκων από το ηπειρώτικο κέντρο, τα Γιάννενα, με Αιτωλοακαρνανία και Ανατολική Ελλάδα, μέσω Πλάκας, Τζουμερκοχωρίων, Ασπροποτάμου, Αγράφων και Μακρυνόρους. Από τα πρώτα χρόνια τα χωριά μας εμφανίστηκαν ανήσυχα και δυνατά επαναστατικά κέντρα, με ζωηρό πνεύμα και ασίγαστο πόθο απελευθέρωσης. Οι Τζουμερκιώτες εξόντωσαν τα τουρκικά αποσπάσματα και τους δερβεναγάδες κατά το διάβα τους απ’ τα Τζουμέρκα, γεγονός που ανάγκασε τον Σουλτάνο να τους παραχωρήσει αυτονομία, ιδρύοντας το έτος 1537 το “Αρματωλίκι των Τζουμέρκων”.Κατά την αληπασαϊκή θηριωδία, που λυμαίνονταν τα Τζουμέρκα βίαιες αλβανικές ληστρικές επιδρομές, που αφάνισαν, κατά μια ιστορική μαρτυρία 19 Τζουμερκοχώρια, αναγκάστηκαν να οργανώσουν τα δικά τους τους καπετανάτα, για αποτελεσματικότερη αντιμετώπισή τους. Έτσι η επανάσταση του 1821 βρήκε τα χωριά μας έτοιμα να προσφέρουν υπολογίσιμο και εμπειροπόλεμο δυναμικό στον αγώνα. Γι’ αυτό ο Χριστόφορος Περραιβός από το Σούλι σε επιστολή του τον Φεβρουάριο του 1817 προς τον τότε τσάρο της Ρωσίας Αλέξανδρο κατέτασσε τους Τζουμερκιώτες στις πολεμικότερες περιοχές της δυτικής Ελλάδας, με το αρχαίο μάλιστα όνομά τους “ΑΘΑΜΑΝΕΣ”. Ο δε Αθανάσιος Ψαλίδας τον Φεβρουάριο του 1823 έγραφε στον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο ότι “είναι μαθημένα καλά στο ντοφέκι τα Τζουμέρκα” και για την περιοχή (Νομό σήμερα) Άρτας ότι “στα χωριά είναι Έλληνες χριστιανοί, εις τον κάμπον δειλοί και εις τα βουνά πολεμικοί”.

Οι Αγναντίτες τον καιρό των μαχών στην Πλάκα και Άγναντα διέθεταν εμπειροπόλεμους και σκληρούς πολεμιστές, σύμφωνα με μια μαρτυρία, που θα αναφερθεί πιο κάτω. Η ιστορία πάντως δεν κατέγραψε ονόματα Αγναντιτών οπλαρχηγών ή καπετάνιων, ίσως δε και σημαντικότατα ιστορικά γεγονότα ώστε ο χρόνος να τα βυθίσει στη λησμονιά. Αναφέρεται ένας χωριανός με το όνομα Γιώργος Αγναντίτης έμπιστο και τίμιο παλληκάρι του καπετάνιου Μήτρου Κουτελίδα από τη Χόσεψη (Κυψέλη). Η έλλειψη ιστορικής καταγραφής της περιοχής μας έκανε τον λόγιο και ιστορικό, μελετητή Γιάννη Βλαχογιάννη να επαινέσει τον Γιάννη Μακρυγιάννη στην έκδοση των “ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΩΝ” του, για την αναφορά του στα γεγονότα Πλάκας και Αγνάντων χαρακτηρίζοντάς την “λίαν ενιδαφέρουσαν, ως μη επαρκώς γνωστής ούσης της εν Ηπείρω αρχής της επαναστάσεως”.

Στις αρχές του 1820 ο Σουλτάνος κήρυξε τον Αλή πασά των Ιωαννίνων “ένοχον καθοσίωσης” δηλ. αντάρτη και έστειλε ισχυρές τουρκικές δυνάμεις εναντίον του με τον Ισμαήλ Πασόμπεη πρώτα και αργότερα με περισσότερες τον πανούργο και ικανότατο Χουρσίτ, πασά της Τρίπολης. Οι δυνάμεις αυτές συνολικά ξεπέρασαν τις ογδόντα χιλιάδες και ο ηπειρωτικός χώρος βρέθηκε “πνιμένος όλος από Γιάννενα, Άρτα, Πρέβεζα, Σούλι, όλο αυτό το πλήθος τουρκιά και πασάδες κι όλο νέοι κουβαλιούνταν απ’ όλα τα μέρη της Τουρκιάς και Αρβανιτιάς…” (Μακρυγιάννης). Για να εξασφαλίσει ο Χουρσίτ τις μετακινήσεις του στρατού και του εφοδιασμού του, έστειλε στα περάσματα – διαβάσεις της Ηπείρου με την υπόλοιπη Ελλάδα ισχυρές φρουρές. Σημαντικότατη η διάβαση της Πλάκας Αράχθου, όπου έστειλε Αλβανούς με τον Βεκούτ Γαρδίκη και τέσσερις χιλιάδες Τούρκους με τον Τοπάλ Αλή πασά. Ήθελε με τη δύναμη αυτή να εκφοβίσει τους Τζουμερκιώτες και να αποθαρρύνει επαναστατικές κινήσεις τους Ο Μάρκος Μπότσαρης είχε περάσει στα Τζουμερκοχώρια να ενθαρρύνει τους κατοίκους και να συσκεφθεί με τον καπετάνιο των Τζουμέρκων Κουτελίδα και του Ραδοβυζίου Γώγο Μπακόλα, για τον έλεγχο των ηπειρωτικών διαβάσεων και αποκλεισμό κινήσεων και εφοδιασμού του Χουρσίτ. Κατά την επιστροφή του στο Σούλι, τον ακολούθησαν το Τζουμερκιώτικο σώμα με τους αδελφούς Μήτρο και Γιάννη Κουτελίδα, ο πιστός φίλος και συνεργάτης των Κουτελιδαίων, οπλαρχηγός Ράμιας Γιώργης Μήτσιος, οι Ακαρνάνες με τον Γιάννη Ράγκο, Ανδρέα Ίσκο κ.α. Στην Πλάκα επιτίθενται αιφνιδιαστικά στους Αλβανους του Γαρδίκη και στους Τούρκους του Τοπάλ Αλή τους πανικοβάλλουν και τους τρέπουν σε φυγή, σκοτώνοντας 200 Τούρκους. Έλληνες σκοτώθηκαν τέσσερις. Η μάχη αυτή στην Πλάκα έγινε 30 Ιουνίου 1821.

Η συντριβή και διάλυση της τουρκικής δύναμης στην Πλάκα έκανε τον Χουρσίτ θηρίο και να κινηθεί κεραυνοβόλα. Στέλνειπάλι στην Πλάκα τον Βεκούτ Γαρδίκη με τέσσερις χιλιάδες τώρα Αλβανούς και τον Τοπάλ Αλή με ενισχυμένο το ορδί του. Στέλνει από την Άρτα, μέσω Καλεντίνης – Ανεμορράχης – Ράμιας τον Αμπεκηρ Τζογαδόρο και Τσαρακτσή Μεχμέτ με ισχυρές δυνάμεις να χτυπήσουν από τα νώτα τους Έλληνες στην Πλάκα, όταν
επιτεθούν Γαρδίκης και Τοπάλ. Από την Άρτα στέλνει επίσης άλλο τμήμα με τον Ισμαήλ πασά μέσω Ξηροβουνίου και Δρίσκου στο Συρράκο – Καλαρρύτες, να καταπνίξει την επανάσταση εκεί και από Χρηστούς – Κτιστάδες – Ραφταναίους να κλείσει του Έλληνες στην Πλάκα. Η εκεί ελληνική δύναμη έφτανε τους 500 πολεμιστές, Τζουμερκιώτες με τον Γιαννούλη Κουτελίδα και, Σουλιώτες με τον Μάρκο. Στις 26 Ιουλίου 1821, φτάνουν στην Πλάκα και χτυπάνε τους Έλληνες με σφοδρότητα Γαρδίκης και Τοπάλ. Οι Έλληνες αμύνονται με πείσμα και κρατάνε γερά τις θέσεις τους όλη την ημέρα. Η μάχη ήταν σκληρή, στήθος με στήθος, αιματηρή και φονική καιγια τις δύο πλευρές. Την επομένη 27 Ιουλίου 1821 κατέφτασε το τμήμα από Συρράκο – Καλαρρύτες στην Πλάκα. Οι Έλληνες, σχεδόν κυκλωμένοι και ανάμεσα σε δύο δυνατές φωτιές, τραβιούνται στις ράχες πάνω από Τρεποκόζι– Παπούλια -Φράστα για ν’ αμυνθούν. Το άλλο τμήμα της Άρτας με Τζογαδόρο και Τσαρακτσή Αχμέτ αναγκάστηκε στη Ράμια να στραφεί εναντίον των ελληνικών φρουρών Αγνάντων και Καταρράκτη, οι οποίες του επιτέθηκαν και συντονισμένα και με ορμητικότητα, το έτρεψαν σε φυγή και το διέλυσαν. Οι Έλληνες της Πλάκας στο μεταξύ δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τις θέσεις τους και υποχωρούν άτακτα προς Άγναντα και τ’ άλλα Τζουμερκοχώρια. Οι
τούρκοι μπαίνουν στην Άγναντα και έκλεισαν τους Αγναντίτες, περισσότερους από 800 στα ριζά του βουνού. Το χωριό μας λεηλατήθηκε, αρπάχτηκε “το βιό του κόσμου όλο” και πυρπολήθηκε. Έφτασε ωστόσο από το Πέτα ο Γώγος Μπακόλας με το σώμα του και μαζί με τις φρουρές Αγνάντων και Καταρράκτη τρέπουν σε φυγή τους Τούρκους και ο μεν Βεκούτ Γαρδίκης από Σγάρια και Φράστα, καταστρέφοντάς τα, επέστρεψε στην Πλάκα, ο δε Ισμαήλ πασάς τράπηκε προς Κτιστάδες και Μελισσουργούς, που λεηλάτησε και πυρπόλησε.

Οι Αγναντίτες στα ριζά του βουνού πολέμησαν, φαίνεται, πέντε μέρες, σύμφωνα με τη θύμηση που έγραψε τότε στο Πεντηκοστάριο ο καλόγηρος της Μονής Χρυσοσπηλιώτισσας Γουριανών (την αντέγραψα το 1959)και αναφέρει: “Έτος 1821 κάνω θύμηση τον καιρό του χαλασμού που οι Τούρκοι πήραν το βιό του κόσμου όλο και κλείστηκαν οι Αγναντίτες στο Βουνί εκεί πολέμησαν μέρες πέντε και τους έβγαλαν οι Σουλιώτες…”. Από τη θύμηση αυτή και τις γνώμες του Περραιβού και Ψαλίδα, προκύπτει ότι το σώμα των Αγναντιτών ήταν δυναμικό, εμπειροπόλεμο και ψυχωμένο, από δε τη φράση “το πάτησαν τούρκοι το Τζουμέρκο” φαίνεται ότι οι Τζουμερκιώτες ήταν καλοί και τολμηροί πολεμιστές και ότι οι Τούρκοι δεν ήταν εύκολο να πατήσουν τον τόπο τους. Επαληθεύθηκε και η προφητεία του Πατροκοσμά, που είχε πει κοιτάζοντας και ευλογώντας τα Τζουμέρκα :”Ευλογημένα τα βουνά αυτά, θα γλυτώσουν πολύ κόσμο”.

Τον δεύτερο χρόνο της επανάστασης (1822) ο Χουρσίτ, με ελεύθερο τον όγκο του στρατού του, μετά την εξόντωση του Αλή, στράφηκε εναντίον των επαναστατικών κέντρων και πρώτα των Σουλιωτών. Το πολεμικό συμβούλιο των Ελλήνων στο Πέτα στα τέλη Ιουνίου αποφάσισε να ενισχύσει την σφιχτά πολιορκημένη φρουρά στο Σούλι με1000 πολεμιστές και μέσω Πλάκας έφυγε μπροστά το τμήμα των Σουλιωτών με τον Μάρκο και ακολούθησαν των Τζουμερκιωτών με το Μήτρο Κουτελίδα, Ραδοβυζινών με Μήτρο Μπακόλα (αδερφό του Γώγου), Ακαρνάνων κ.ά. Ο Μάρκος στην Πλάκα αιφνιδιάζει και εξοντώνει την τουρκική φρουρά και στέλνει στα Κατσανοχώρια τον Κουτελίδα, τους Ακαρνάνες προς Βαρνάδες και ο ίδιος σπεύδει προς Καλέντζι, όπου αιφνιδιάζει και διαλύει 3.000 τούρκους ιππείς. Ο Κουτελίδας και οι Ακαρνάνες βρέθηκαν αντιμέτωποι με ισχυρές τουρκικές δυνάμεις, χτυπιούνται και αναγκάζονται να υποχωρήσουν με σοβαρές απώλειες. Επέστρεψαν όλοι στην Πλάκα. Στις 30 Ιουνίου 1822 πρωί όλες οι τουρκικές δυνάμεις, ενισχυμένες και με 800 Αλβανούς από την Άρτα, συνολικά εννιά χιλιάδες χτύπησαν τους Έλληνες στην Πλάκα. Αντιστέκονται με γενναιότητα και σθένος και κρατάνε τις θέσεις τους. Η μάχη άρχιζε να γέρνει υπέρ των Ελλήνων, όταν ξαφνικά νέα τουρκική δύναμη με τον Αχμέτ Βρυώνη ρίχνεται ανάμεσα στα ελληνικά τμήματα και οι Έλληνες βρέθηκαν ανάμεσα σε δύο πυρά. Η μάχη κράτησε ως το απόγευμα πεισματώδης, αιματηρή και φονική, με μεγάλες απώλειες και στις δύο πλευρές. Οι Έλληνες αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς τα Τζουμερκοχώρια, για να επιστρέψουν στο Πέτα, όπου την επομένη (1 Ιουλίου) έφτασε και ο Μάρκος με τριανταδύο Σουλιώτες.

Η καταστροφή στην Πλάκα βύθισε στο πένθος τους Έλληνες, τα δε Τζουμερκοχώρια παραδόθηκαν ξανά στην τουρκική βουλιμία. Και ο καλόγηρος στο Μοναστήρι της Χρυσοσπηλιώτισσας ξανάγραψε στο Πεντηκοστάριο: “έτος 1822 κάνω θύμηση τον καιρόν οπού εβγήκε ο Μάρκος στην Πλάκα κι ανικήθηκε και γράφεται δια τους μεταγενεστέρους… τον ίδιον τον καιρόν τότες αρατίστηκαν ο κόσμος σμος οι Κατσάνοι… και πως δια το Μεσολόγγι και πέθαναν οι μισοί… και πέταξαν σαρμανίτσες με παιδιά στο Τζουμέρκο ψηλά…”.

Οι μάχες στην Πλάκα και Άγναντα και η διαχρονική αντίσταση των Τζουμερκοχωρίων βοήθησαν σημαντικά την επανάσταση και την εθνική μας αποκατάσταση, αναγκάζοντας τον Χουρσίτ, στα δυόμισι πρώτα κρίσιμα χρόνια (Γενάρης 1820– Ιούνιος 1822) να αποσπά δυνάμεις από την πολιορκία του Αλή για τα Τζουμερκοχώρια με αποτέλεσμα την παράταση της πολιορκίας, την καθήλωση των δυνάμεών του σ’ αυτήν περισσότερο χρόνο και την ελληνική επανάσταση να κατορθώσει να εξαπλωθεί, να οργανωθεί και να ανδρωθεί.

Το άρθρο ΟΙ ΜΑΧΕΣ ΠΛΑΚΑΣ ΚΑΙ ΑΓΝΑΝΤΩΝ 1821 ΚΑΙ 1822 εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Στο νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος που απέκτησε οντότητα μετά την Επανάσταση του 1821 δεν συμπεριλήφθηκε η Ήπειρος. Τα σύνορα του κράτους έφταναν ως τη γέφυρα του Άννινου και τον ποταμό Αχελώο.

Οι Τζουμερκιώτες και Ραδοβυζινοί δεν ένιωσαν και δεν ανέπνευσαν ως το 1881 τον ζωογόνο αέρα της λευτεριάς και τον ανέπνεαν μπαρουτοκαπνισμένο. Δεν υπέστειλαν ούτε για μια στιγμή τη σημαία της επανάστασης και δεν έβαλαν τα όπλα τους στα ράφια. Συνέχιζαν με πατριωτικό πάθος τους απελευθερωτικούς αγώνες τους. Εξακολουθούσαν να ποτίζουν με το αίμα τους το δένδρο της ελευθερίας, άλλοτε κατά αυτοτελείς και ολιγομελείς ομάδες και άλλοτε, ενταγμένοι σε μεγαλύτερα επαναστατικά σώματα της περιοχής, μετείχαν σε οργανωμένες τοπικές εξεγέρσεις, όπως εκείνες των επαναστάσεων των ετών 1854, 1866 και 1878, για τις οποίες πλήρωσαν βαρύ τίμημα.

Η καταστροφή των περιοχών των Τζουμέρκων και των Ραδοβυζίων, κυρίως μετά την ατυχή επανάστασή τους το 1878, ευαισθητοποίησε τις τότε Μεγάλες Δυνάμεις οι οποίες έκαναν αλλεπάλληλες διαπραγματεύσεις με τους Τούρκους που κάθε φορά επιδίωκαν την τροποποίηση των συμφωνιών προς το συμφέρον τους. Η τελευταία και αποτελεσματική προσπάθειά τους κατέληξε στη συμφωνία της Κωνσταντινουπόλεως (24 Μαΐου 1881) που έγινε με πρωτοβουλία του Γλάδστωνα και του Βίσμαρκ, την οποία αποδέχθηκε η κυβέρνηση του Κουμουνδούρου. Με αυτή παραχωρήθηκε στην Ελλάδα η περιοχή της Άρτας, ως τον Άραχθο, και η Θεσσαλία (πλην της περιοχής Ελασσόνας).

Οι Τούρκοι το ξανασκέφτηκαν, μετάνιωσαν και άρχισαν να προωθούν δυνάμεις προς το Πέτα και τον Άννινο για να εμποδίσουν την είσοδο του ελληνικού στρατού στην Άρτα. Η επέμβαση των πρεσβευτών των Μ. Δυνάμεων ανάγκασε τον Τούρκο διοικητή της Άρτας Χατζή Εμίν Πασά να δρομολογήσει τις διαδικασίες εκκένωσης της πόλης. Ο δρόμος για την απελευθέρωση άνοιγε πλέον διάπλατα.

Στις 20 Ιουνίου οι κάτοικοι υποδέχονται με ενθουσιασμό στη γέφυρα Άρτας την επιτροπή οροθέτησης και επίβλεψης της παράδοσης της πόλης. Την αποτελούσαν εκπρόσωποι των Μ. Δυνάμεων, των Ελλήνων και των Τούρκων. Στην ελληνική αντιπροσωπεία συμμετείχαν οι στρατηγοί Σαπουτζάκης και Σκαρλάτος Σούτσος. Ο πρώτος επιστρέφει στην περιοχή Άννινου για να ετοιμάσει την είσοδο του στρατού, ενώ ο δεύτερος παραμένει στην πόλη για να παρίσταται στις διαδικασίες αποχώρησης των Τούρκων. Την παραμονή 23 Ιουνίου, ο στρατός μας μπαίνει στο Δημαριό και στη συνέχεια όλα τα τμήματα συγκεντρώνονται κοντά στο Κομπότι και με ενθουσιασμό παίρνουν το δρόμο για την Άρτα.

Την 24 Ιουνίου 1881 η Άρτα ελευθερώνεται. Όλοι οι κάτοικοι υποδέχονται το στρατό στην είσοδο της πόλης στο ύψος των Αγίων Θεοδώρων, όπου έστησαν αψίδα. Παρόντες στην υποδοχή ο δήμαρχο Αντωνόπουλος, ο Μητροπολίτης Σεραφείμ Ξενόπουλος με σύσσωμο τον κλήρο. Στις 4 μ.μ. εισέρχεται στην πόλη ο στρατός με επικεφαλής το στρατηγό Σκαρλάτο Σούτσο, ενώ η μουσική παιάνιζε νικητήρια εμβατήρια. Ο ενθουσιασμός του πλήθους είχε φτάσει στο κατακόρυφο. Ζητωκραυγές, χειροκροτήματα, κλάματα, αγκαλιές, φιλιά και ξέφρενοι πανηγυρισμοί ξεχύνονταν από το ανθρώπινο μελισσολόι!. Ο μητροπολίτης Σεραφείμ υποδεχόμενος το στρατηγό λέει: «Ευφράνθητε ουρανοί. Σαλπίσατε τα θεμέλια της γης, βοήσατε τα όρη ευφροσύνην». Ο στρατηγός απαντά: «Σεβασμιώτατε εν ονόματι της Α. Μ. του βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου του Α΄ καταλαμβάνω την Άρταν».

Ακολούθησε η προσφώνηση του δημάρχου Αντωνόπουλου που μεταξύ άλλων πανηγυρικών λόγων, παλλόμενος από πατριωτικό ενθουσιασμό, κατά την εφημερίδα «Θεσσαλική», είπε : «Τα δεσμά της δουλείας εθραύσθησαν. Η Άρτα, πόλις ιστορική, ρίπτεται ελευθέρα εις τας αγκάλας της μητρός. Εν Ηπείρω ο κατακτητής συνεσπειρώθει πλέον».

Το γεγονός της Απελευθέρωσης της Άρτας γιορτάστηκε και στην Αθήνα με φωταγωγίες και παρελάσεις. Στις 28 Ιουνίου έγινε μεγάλη δοξολογία εντός του φρουρίου της Άρτας για την επίσημη επισφράγιση της Απελευθέρωσης της πόλεως και της ανατολικά του Αράχθου περιοχής της (Τζουμέρκων και Ραδοβυζίων).

Αυθημερόν, μονάδες στρατού στάλθηκαν στα μεγάλα χωριά της περιοχής και από εκεί μικρές ομάδες Ελλήνων στρατιωτών ή χωροφυλάκων, μετέβαιναν σ’ όλα τα χωριά για να σηματοδοτήσουν με την παρουσία τους την ανάληψη της εξουσίας από το Ελληνικό Κράτος. Παντού οι κάτοικοι άφηναν τις δουλειές τους και έτρεχαν στις πλατείες να υποδεχθούν τους ελευθερωτές με ασταμάτητες κωδωνοκρουσίες, με ζητωκραυγές, με πανηγυρικούς τουφεκισμούς και με δοξολογίες. Οι πανηγυρισμοί των Τζουμερκιωτών δεν είχαν τελειωμό! Η Άρτα, τα Τζουμέρκα και τα Ραδοβύζια πανηγύριζαν την πολυπόθητη λευτεριά τους και έστελναν και στα χωριά της δυτικής (της δεξιάς) όχθης του Αράχθου το μήνυμα ότι η Ελλάδα και η λευτεριά ήταν δίπλα τους, τα άγγιζαν και δε θα αργούσαν να τα αγκαλιάσουν.

Όλη η Ελλάδα πανηγύριζε για τη λευτεριά μας. Όλοι οι Έλληνες ήθελαν να βρίσκονταν στην Άρτα εκείνες τις ημέρες της εθνικής έξαρσης.

Ο ποιητής Γ. Σουρής διερμηνεύοντας αυτή την πανελλήνια επιθυμία έγραφε το ποίημα:

ΑΧ ΤΙ ΚΡΙΜΑ
Πόσο τώρα μετανοιώνω που δεν είμαι στρατιώτης!
Αχ! Αν ήμουν και πάλι φανταράκι ζηλευτό,
θε να πήγαινα στην Άρτα παλληκάρι κι εγώ πρώτης
δίχως ναύλο να πληρώσω ούτε κάλπικο λεφτό.
Αχ τι κρίμα να μην είμαι φανταράκι σαν και πρώτα,
να περνώ ζωή και κότα!

Αυτή τη μεγάλη ημέρα για την Ελλάδα, για την Άρτα, για τα Τζουμέρκα και τα Ραδοβύζια την ξεχνάμε. Ο εορτασμός της Επετείου τώρα γίνεται μόνο στην πόλη της Άρτας. Τα πρώτα χρόνια μετά την Απελευθέρωση η Επέτειος εορταζόταν σε όλα τα μεγάλα χωριά, κυρίως σε εκείνα που είχαν την έδρα τους Στρατιωτικές Μονάδες, καθόσον ο Άραχθος μέχρι την 21 Φεβρουαρίου του 1913 καθόριζε τη συνοριακή γραμμή μεταξύ της ελεύθερης Ηπείρου και της κατεχόμενης από τους Τούρκους.

Η πρώτη Επέτειος (24 Ιουνίου 1882) της Απελευθέρωσης εορτάστηκε με λαμπρότητα στην Έδρα της Επαρχίας Τζουμέρκων, στα Άγναντα. Ο Διοικητής της φρουράς, σε ανάμνηση του μεγάλου για την περιοχή των Τζουμέρκων ιστορικού γεγονότος, φύτεψε στην κεντρική πλατεία των Αγνάντων έναν πλάτανο που φύτρωσε και θέριεψε, όπως θέριεψε και η ελευθερία μας, και ατενίζει με αισιοδοξία και την επόμενη χιλιετία*.

Οι Δήμοι Τζουμέρκων και Ραδοβυζίων, οι Τοπικές Κοινότητες και οι πάσης φύσεως Πολιτιστικοί Φορείς, θα προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες αν στα ετήσια προγράμματα των δραστηριοτήτων τους εντάξουν και τον εορτασμό της Επετείου της Απελευθέρωσης του τόπου μας. Γιορτές για τη φασουλάδα, την προβατίνα, την «μπλατσάρα» (χορτόπιτα),το τσίπουρο κτλ κάνουμε κάθε χρόνο. Ας κάνουμε κοντά σ’αυτές και μια ιστορική Επέτειο. Τη χρωστάμε σ’ αυτούς που έχυσαν το αίμα τους για την ελευθερία μας. Τη χρωστάμε στην ιστορική μνήμη.

Διαβάστε εδώ το άρθρο και ολόκληρο το 179ο Φύλλο της εφημερίδας ΑΓΝΑΝΤΑ ΑΡΤΑΣ: https://agnanta.com.gr/wp-content/uploads/2021/04/179_s.pdf

*Αυτός, λοιπόν, ο πλάτανος, που ταυτίστηκε με τη ζωή των Αγναντιτών, τελείωσει. Χτυπήθηκε από την ασθένεια των πλατάνων, “το μεταχρωματικό έλκος” και πλέον αποτελεί παρελθόν από το χωριό μας, Στη θέση του φυτεύτηκαν δύο νέοι πλάτανοι με σκοπό να θυμίζουν την επί 137χρόνια παρουσία του.

Το άρθρο ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ (24 ΙΟΥΝΙΟΥ 1881)- ΜΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΗ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο ερευνητικής δράσης του προγράμματος Otheritages της Γαλλικής Σχολής Αθηνών σε συνεργασία με την ομάδα Μπουλούκι.

Τι είναι το Μπουλούκι

Το Μπουλούκι είναι μία διεπιστημονική συλλογικότητα που ασχολείται με τη μελέτη των παραδοσιακών υλικών και τεχνικών δόμησης. Η λέξη «μπουλούκι» αναφέρεται στα σινάφια των μαστόρων που μετακινούνταν ιστορικά από τόπο σε τόπο σε αναζήτηση εργασίας. Στόχος της ομάδας είναι να εντοπίσει και να καταγράψει τη γνώση των κοινοτήτων, των ομάδων ή και των μεμονωμένων ατόμων σχετικά με τις παραδοσιακές τεχνικές δόμησης και τα υλικά, να μελετήσει και να αναδείξει τη γνώση αυτή μέσω εργαστηρίων και ολοκληρωμένων κατασκευαστικών έργων που οργανώνονται σε συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες. Στις εργασίες της ομάδας συγκαταλέγονται η διεξαγωγή έρευνας, η διοργάνωση εργαστηρίων, συμποσίων και εν γένει πολιτιστικών και εκπαιδευτικών δράσεων, καθώς και η υλοποίηση κατασκευαστικών έργων σε συνεργασία με τις τοπικές κοινότητες και τους εμπλεκόμενους φορείς.

​

Μέχρι σήμερα, το Μπουλούκι έχει εργαστεί κυρίως στις ορεινές περιοχές της Ηπείρου, όπου έζησαν και έδρασαν σημαντικοί τεχνίτες, αλλά και συνυφάνθηκαν διάφοροι πολιτισμοί των Βαλκανίων. Σκοπός μας είναι να προσεγγίσουμε βιωματικά την πολιτιστική κληρονομιά, μέσα από τις διαδικασίες της δημιουργίας, της επισκευής και της δόμησης, προκειμένου να συνεισφέρουμε στη μελέτη των παραδοσιακών τεχνικών, ως ένα ζωντανό πεδίο γνώσης προσανατολισμένο στις σύγχρονες οικοδομικές πρακτικές, πέραν της συντήρησης και της τεκμηρίωσης.

Για την επίτευξη των στόχων του, το Μπουλούκι έχει αναπτύξει ένα δίκτυο συνεργατών, όπως σημαντικά ακαδημαϊκά ιδρύματα στην Ελλάδα ―το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Πατρών και το Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων― αλλά και καταξιωμένους καθηγητές διαφορετικών ειδικοτήτων, καθώς και επαγγελματίες στους τομείς της αποκατάστασης και της διαχείρισης της κληρονομιάς, οι οποίοι έχουν δώσει διαλέξεις και έχουν παρουσιάσει το έργο τους στο πλαίσιο των δράσεων του Μπουλουκιού.

Από τον Μάιο του 2018, το Μπουλούκι δραστηριοποιείται ως Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με έδρα την Αθήνα.

Ομάδα Μπουλούκι
https://www.boulouki.org/
Nikitara 5-7, 106 78, Athens
boulouki.org

Facebook https://www.facebook.com/boulouki2018/ |

Instagram https://www.instagram.com/_boulouki_/?hl=en |

YouTube https://www.youtube.com/channel/UCE6iM8kVoSUCjkPzedWiAcw

Το άρθρο “Η Πλάκα ως σύνορο” μια Επιστημονική Εκδήλωση Στα Κεντρικά Τζουμέρκα για το γεφύρι της Πλάκας. εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Φέτος, το 2021, βραβεύτηκαν 24 έργα από 18 χώρες. Το έργο της αναστήλωσης του Γεφυριού της Πλάκας βραβεύθηκε στην κατηγορία Διατήρηση Πολιτιστικής Κληρονομιάς (Conservation Projects). Το έργο αυτό αποτελεί μοναδικό έργο αναστήλωσης πέτρινου γεφυριού στην Ελλάδα, είναι δε ένα από τα ελάχιστα στον κόσμο τέτοιων διαστάσεων. Η βράβευσή του αντανακλά την σημασία και την εμβέλεια του έργου, που ξεπερνά τα όρια της Ηπείρου και αναδεικνύει την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό χάρτη της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Στο πλαίσιο της ανάδειξης του νικητή για το Βραβείο Κοινού – Public Choice Award, είναι σε εξέλιξη σχετική ψηφοφορία, μεταξύ όλων των πολιτών της Ευρώπης. O Δήμος Βορείων Τζουμέρκων, όπως και όλοι οι τοπικοί φορείς -μεταξύ αυτών και η Αδελφότητα Αγναντιτών Αθήνας- στηρίζουν την υποψηφιότητα του Γεφυριού της Πλάκας και καλεί και εσάς να κάνετε το ίδιο με την ψήφο σας! Καλέστε φίλους και γνωστούς σας να το στηρίξουν, για να το αναδείξουμε πρώτο μεταξύ όλων.

ΓΙΑ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΤΕ:
Μεταβείτε στον σύνδεσμο https://vote.europanostra.org/
Προθεσμία ψηφοφορίας: 5 Σεπτεμβρίου 2021.
Οδηγίες για την ψηφοφορία:

• Πρέπει να ψηφίσετε για 3 έργα.
• Η πρώτη σας ψήφος μετρά για 3 πόντους, η δεύτερη ψήφος σας για 2 και η τρίτη ψήφος για 1. Ο νικητής θα καθοριστεί από τον συνολικό αριθμό ψήφων.
• Δεν μπορείτε να ψηφίσετε για την ίδια χώρα περισσότερες από μία φορές.
  Πρέπει να επιβεβαιώσετε την ψήφο σας κάνοντας κλικ στο email που θα λάβετε. Ελέγξτε επίσης το φάκελο με τα spam emails.
• Λάβετε υπόψη ότι μόλις επιβεβαιώσετε την ψήφο σας, η ψήφος σας δεν μπορεί να αλλάξει.
• Μπορείτε να ψηφίσετε μόνο μία φορά. Η διεύθυνση e-mail σας αναγνωρίζεται ως το προσωπικό σας αναγνωριστικό, επομένως δεν μπορείτε να ψηφίσετε για τρίτο άτομο με την ίδια διεύθυνση email.
• Η διεύθυνση του email σας θα παραμείνει ιδιωτική/άγνωστη.
  Ο νικητής θα ανακοινωθεί στις 23 Σεπτεμβρίου 2021 στην τελετή των βραβείων European Heritage Awards.

Το άρθρο Ψηφίστε την υποψηφιότητα του Γεφυριού της Πλάκας για το Βραβείο Κοινού – Public Choice Award εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

α. Η Περίοδος πριν την πρώτη έκδοση:
Τα 44α γενέθλια της εορτάζει σήμερα το τριμηνιαίο όργανο της Αδελφότητας Αγναντιτών Αθήνας, η εφημερίδα μας “ΑΓΝΑΝΤΑ ΑΡΤΑΣ”.Η πρώτη ιδέα για την έκδοση μίας εφημερίδας είχε πέσει κιόλας από τα μέσα της δεκαετίας του 1950, από τους Βασίλη Γ. Κολιό, Αριστοτέλη Κ. Σιαπάτη, Μιχάλη Γ. Χάρο, Ευάγγελο Δ. Δήμο και το Χρήστο Αρ. Παπακίτσο. Για διάφορους όμως λόγους οικονομικούς, τεχνικούς και άλλους προσωπικούς η ιδέα αυτή δεν τελεσφόρησε, ώστε να τυπωθεί η πρώτη Εφημερίδα του χωριού εκείνη την εποχή, που όπως είχε αποφασιστεί θα ονομάζονταν “Αγναντίτικοι Αντίλαλοι”.

Το 1966 ο Χρήστος Αρ. Παπακίτσος μετατίθεται στην Αθήνα και τότε φέρνει στο προσκήνιο και πάλι αυτή την ιδέα ενώπιον του Δ.Σ της Αδελφότητας Αγναντιτών Αθήνας. Στο άκουσμα της κάποιοι είχαν τις αμφιβολίες τους, όμως οι περισσότεροι ενστερνίστηκαν την ιδέα, μεταξύ των οποίων ήταν οι: ο Πρόεδρος και Καθηγητής Κώστας Αηδόνης, ο Κώστας Δ. Μπαλατσούκας, ο Γιώργος Θοδωρής, ο Δημοσθένης Κρεμπούνης ο, Γιώργος Βρόντος, ο Ιωάννης Φλούδας και ο Ευάγγελος Μαυροπάνος. Η προεργασία που απαιτούνταν είχε γίνει και το Δ.Σ. του έτους 19667-68 ήταν έτοιμο να υλοποιήσει την έκδοση του πρώτου Φύλλου, πριν όμως καλά καλά το νέο Δ.Σ. κλείσει το πρώτο μήνα της διοίκησης του ξέσπασε το πραξικόπημα των Συνταγματαρχών του Παπαδόπουλου, πράγμα που όπως είναι φανερό περιόριζε πολύ την κάθε προσπάθεια. Από την εποχή αυτή λοιπόν, η Αδελφότητα άρχισε να υπολειτουργεί ως το 1972 και από τότε αδρανοποιήθηκε πλήρως ως το 1976, όπου την Άνοιξη του 1976 αναβίωσε και πάλι.

β. Αναβίωση της Αδελφότητας- Η εφημερίδα και πάλι στο προσκήνιο.
Τον Ιούνιο του 1976 εκλέχτηκε το νέο Δ.Σ. με θητεία έως τον Ιούνιο του 1977. Το Συμβούλιο αποτελούνταν από τους: Πρόεδρος: Στέφανος Μ. Φίλος
Αντιπρόεδρος: Πανταζής Κ. Τούμπουρος
Γεν. Γραμματέας: Χρήστος Αρ. ΠΑπακίτσος
Ταμίας: Δημήτρης Γ. Σιαπάτης
Ειδ. Γραμματέας: Χρίστος Αρ. Τούμπουρος
Μέλη: Δημήτρης Ε. Λεμονιάς & Γ. Δ. Σκουλικαρίτης
Σκοποί του νέου Δ.Σ οι εξής δύο: 1. Η Επαναδραστηριοποίηση της Αδελφότητας 2. Η Έκδοση της Εφημερίδας.
Παρόλες τις δυσκολίες και ο δύο στόχοι επιτεύχθηκαν, έτσι την 31/5/1977 έχουμε το πρώτο φύλλο της εφημερίδας “Τα Άγναντα”, με υπεύθυνο έκδοσης τον Χρίστο Αρ. Τούμπουρο. Η εφημερίδα κυκλοφόρησε με τέσσερις σελίδες μικρού μεγέθους και έγινε δεκτή με πολύ ενθουσιασμό από τους Αγναντίτες της εποχής και τους φίλους του χωριού. “ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ” της εφημερίδας μπήκαν ως κύριο άρθρο και οριοθετούσαν τα πλαίσια της θεματογραφίας της Εφημερίδας, αυτά τα πλαίσια τηρούνται ως και σήμερα 44 χρόνια μετά. Η υπόλοιπη εφημερίδα αποτελούνταν από κάποιες ειδήσεις Αγναντίτικου ενδιαφέροντος, το ποίημα του Γ. Θεοφανόπουλου “Άνοιξη στα Άγναντα” και τα 21 από τα 36 άρθρα του καταστατικού της Αδελφότητας. Ακολούθησε το δεύτερο Φύλλο την 30ή Ιουνίου 1977 από το νεοσυσταθέν Δ.Σ του Ιουνίου 1977- Ιουνίου 1978. Τα πρώτα βήματα έγιναν και στην αρχή η εφημερίδα ήταν μηνιαία, αύξησε τις διαστάσεις της ως διμηνιαία και εκ τότε ως μεστωμένη, δοκιμασμένη και κατασταλαγμένη σε μέγεθος, μορφή, περιοδικότητα και προσανατολισμό, κυκλοφορεί σήμερα ως τριμηνιαία με πλούσια ύλη σε τοπικά και υπερτοπικά θέματα και προβλήματα.

Η επιτυχία της εφημερίδας.
Η εφημερίδα της Αδελφότητας αποτελεί ένα από τα καλύτερα έντυπα του είδους της. Αυτό κυρίως αποδεικνύεται από τους ολοένα αυξανόμενους συνδρομητές, περίπου 1500, οι οποίοι βρίσκονται τόσο εντός συνόρων, όσο και εκτός (Σουηδία, Γερμανία, Ολλανδία, Αυστραλία, Αμερική και Καναδά).

Από Το πλήθος και το μέγεθος των συνεργασιών που έχει φιλοξενήσει κατά καιρούς στα Φύλλα της, κάνοντας τις 8 σελίδες της τώρα και παλιότερα 10-12 και 14 να φαίνονται λίγες, ώστε να χωρέσουν όλη την υπό έκδοση ύλη. Μέσα από την ύλη της αναδεικνύονταν και συνεχίζουν να αναδεικνύονται με σκοπό να προωθηθούν και να επιλυθούν τα περιβαλλοντικά, αναπτυξιακά και γενικότερα προβλήματα του χωριού μας. Ενώ παράλληλα η συμβολή των κειμένων των συμπατριωτών μας είναι ιδιαίτερα αποδοτική και η προσφορά τους στην Ιστορία, τη Λαογραφία και την Λογοτεχνία και στον εν γένει πνευματικό πολιτισμό του τόπου μας σημαντική.
Μεγάλοι Σταθμοί στη ζωή της Εφημερίδας αποτελούν αδιαμφισβήτητα η τιμή που της επεφύλαξε στις 10-12-2007 η «Ελληνική Λαογραφική Εταιρεία», όταν στην ετήσια Επιστημονική Ημερίδα της περιέλαβε και το θέμα «Τύπος και παροιμιακός λόγος», ο εισηγητής Κ. Μαργώνης (από τα Γουριανά) χρησιμοποίησε ως βασική πηγή των πληροφοριών του την εφημερίδα μας, που ξεφυλλιζόταν στην γιγαντοοθόνη καθ’ όλη τη διάρκεια της εισήγησης.

Επίσης ένα σημαντικό γεγονός που ήρθε να προστεθεί στα προηγούμενα είναι όταν την 12/5/2014, η Ένωση Ελλήνων Λογοτεχνών βράβευσε στην Αθήνα στην αίθουσα Χ.Α.Ν την Εφημερίδα «ΑΓΝΑΝΤΑ ΑΡΤΑΣ».

Άξιο λόγου είναι επίσης το γεγονός πως η εφημερίδα «ΑΓΝΑΝΤΑ ΑΡΤΑΣ» αποτέλεσε αντικείμενο διατριβής από την κοινωνιολόγο-λαογράφο Κα Αφροδίτη- Λύδια Νουνανάκη, η οποία εκπονήθηκε στα πλαίσια του Μεταπτυχιακού Προγράμματος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης στην υποκατεύθυνση «Ιστορία και Διδακτική της Ιστορίας- Λαογραφία και Πολιτισμός» του ΕΚΠΑ το 2013.

Η εργασία βαθμολογήθηκε με «Άριστα» 10 ομοφώνως. Η επιστημονική αυτή εργασία μελετά την Εφημερίδα «Άγναντα Άρτας», την δομή, τη μορφή και τη θεματολογία της. Ειδικότερα θέμα πραγμάτευσης αποτέλεσε η ανίχνευση των λόγων περί παράδοσης όπως αυτοί αναδύονται μέσα από τις στήλες του εντύπου.

Τέλος την σημαντικότητα της Εφημερίδας αναγνώριζε και αναγνωρίζει και το Δ.Σ της Αδελφότητας και έτσι το 2009 το τότε Συμβούλιο προχώρησε στην απόφαση να βιβλιοδετηθούν σε δύο Τόμους και σε ένα προσεγμένο CD τα έως τότε εκδοθέντα φύλλα της αφήνοντας τα παρακαταθήκη σε όλους τους Αγναντίτες. Επίσης σε πιο σύγχρονη μορφή μπορεί κάποιος να διαβάσει την εφημερίδα ανά πάσα στιγμή από τον υπολογιστή του στο ανανεωμένο site της Αδελφότητας, στο παρακάτω link: https://agnanta.com.gr/efimerides-2/

Η Εκδήλωση της Αδελφότητας για τα 40 Χρόνια της Εφημερίδας «Άγναντα Αρτας».
Με την ευκαιρία θυμόμαστε τη σεμνή, γεμάτη περιεχόμενο και που περίσσευε το Τζουμερκιώτικο ήθος, εκδήλωση της Αδελφότητας Αγναντιτών Αθήνας, για τη συμπλήρωση σαράντα χρόνων έκδοσης της εφημερίδας «Άγναντα Άρτας», που πραγματοποιήθηκε την 15/11/2017 στην Αθήνα στην Αίθουσα της Π.Σ.Ε.. Διαβάστε περισσότερα εδώ:http://romiazirou.blogspot.com/2017/11/40.html και εδώ: https://agnanta.com.gr/wp-content/uploads/2021/04/%CE%A6%CF%8D%CE%BB%CE%BB%CE%BF_201_s.pdf

Ευχαριστίες, Συγχαρητήρια και Προσκλητήριο.
Σε αυτό το σημείο νιώθουμε την ανάγκη όλοι εμείς του Δ.Σ. της Αδελφότητες να σταθούμε σε κάποιες προσωπικότητες που αποτέλεσαν και αποτελούν στυλοβάτες της εφημερίδας μας με μεγάλη προσφορά σε αυτή, τους αείμνηστους Γιώργο Στεργίου, Στέφανο Φίλο και Χρήστο Αρ. Παπακίτσο, οι οποίοι για πολλά χρόνια αποτέλεσαν τη ψυχή της εφημερίδας προσφέροντας τα μέγιστα.

Επίσης τους Χρίστο Τούμπουρο και Χάρη Ζάχο, όπου ο μεν πρώτος με τις γνώσεις του αποτελεί τον κινητήριο μοχλό της έκδοσης κάθε φύλλου της εφημερίδας σήμερα, ο δε δεύτερος τερμάτισε προσφάτως τη συνεργασία μας με επιτυχία και μέσα από τα κείμενα του τα 20 τελευταία χρόνια, μετέφερε με το δικό του τρόπο την τότε καθημερινότητα του χωριού, μέσα από τις γλαφυρές ιστορίες του.

Ακόμα άξιοι συγχαρητηρίων είναι όλοι όσοι συνεργάστηκαν- συνεργάζονται και φιλοξενήθηκαν- φιλοξενούνται στις σελίδες της Εφημερίδας, όλα τα Δ.Σ. της Αδελφότητας και όλους τους συντελεστές, οι οποίοι φροντίζουν ιδιαιτέρως ώστε η Εφημερίδα να είναι πάντα σε υψηλό επίπεδο και εργάζονται πάντοτε για την εύρυθμη λειτουργία της εφημερίδας, καθώς αποτελεί ένα μέσο επικοινωνίας όλων, με το κοινό σημείο αναφοράς μας την ΑΓΝΑΝΤΑ. Τους συγχαίρουμε και τους ευχαριστούμε!

Τέλος σαν κατακλείδα θα θέλαμε να σας βάλουμε σε σκέψεις σχετικά με το πόσο μεγαλύτερη θα ήταν η επιτυχία της εφημερίδας αν πολλαπλασιάζονταν οι συνεργασίες της και τι πνευματικό θησαυρό θα έφερνε στην επιφάνεια. Είμαστε σίγουροι ότι αυτό μπορεί να συμβεί καθώς το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει και καλούμε όλους όσοι επιθυμούν να μας συνδράμουν και να στείλουν κείμενα τους προς δημοσίευση. Το ανθρώπινο δυναμικό υπάρχει αρκεί μόνο να κινητοποιηθεί. Με αυτό το προσκλητήριο ευχόμαστε η εφημερίδα μας να μεγαλώσει και άλλο σε υλικό και να εκατοστίσει τα χρόνια έκδοσης της.

Το άρθρο 31 Μαΐου 1977- 31 Μαΐου 2021: 44 χρόνια Εφημερίδα “ΑΓΝΑΝΤΑ ΑΡΤΑΣ” εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Η ανακοίνωση των νικητών του Βραβείου 2021 πραγματοποιήθηκε πριν λίγο, σε ζωντανή διαδικτυακή εκδήλωση που συνδιοργανώθηκε από τη Mariya Gabriel, Ευρωπαϊκή Επίτροπο Καινοτομίας, Έρευνας, Πολιτισμού, Παιδείας και Νεότητας και τον Hermann Parzinger, Εκτελεστικό Πρόεδρο της Europa Nostra.

Οι νικητές του βραβείου επιλέχθηκαν από ανεξάρτητες επιτροπές αποτελούμενες από εμπειρογνώμονες πολιτιστικής κληρονομιάς από όλη την Ευρώπη, κατά την αξιολόγηση των υποψηφιοτήτων που υποβλήθηκαν από οργανισμούς και άτομα από 30 ευρωπαϊκές χώρες.

Όπως δήλωσε η Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνα Μενδώνη, «μία ιδιαίτερα σημαντική διάκριση απέσπασε σήμερα η Ελλάδα, το βραβείο της Europa Nostra 2021, για την υποδειγματική αποκατάσταση της Γέφυρας της Πλάκας στην Ηπειρο. Με το συγκεκριμένο βραβείο -το οποίο προστίθεται στην σειρά και των άλλων αντίστοιχων διακρίσεων με τις οποίες έχει τιμηθεί το ΥΠΠΟΑ εκ μέρους της Europa Nostra- επιβεβαιώνεται και αναγνωρίζεται για μία ακόμη φορά το υψηλό επίπεδο επιστημονικής επάρκειας των Υπηρεσιών του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού σε ό,τι αφορά την προστασία και την αποκατάσταση των μνημείων της πολιτιστικής μας κληρονομιάς.

Το συγκεκριμένο έργο ήταν το αποτέλεσμα εξαιρετικής συνεργασίας ανάμεσα στα Υπουργεία Πολιτισμού, Μεταφορών και Ανάπτυξης, στην Περιφέρεια Ηπείρου, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στο Τεχνικό Επιμελητήριο. Η κατάρρευση του Γεφυριού της Πλάκας, το 2015, εξ αιτίας των έντονων βροχοπτώσεων και των πλημμυρικών φαινομένων, συνδέεται με τις συνέπειες των φαινομένων της κλιματικής αλλαγής στο πολιτιστικό απόθεμα της χώρας. Η πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης σε διεθνές επίπεδο για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.

Το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού ολοκληρώνει την σύνταξη του σχεδίου δράσης –ξεκίνησε τον Οκτώβριο 2019- για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων αυτών, ενώ συγχρόνως έχει εντάξει στα έργα που χρηματοδοτεί το Ταμείο Ανάκαμψης ειδικό πρόγραμμα για την αντιμετώπιση των φαινόμενων της κλιματικής αλλαγής στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μνημεία. Αποτελεί πρόκληση και προτεραιότητά μας να φροντίσουμε το δυνατόν συντομότερα για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων που σχετίζονται με το κλίμα στην υλική και άυλη πολιτιστική κληρονομιά».

Το Γεφύρι της Πλάκας στην Ήπειρο

Το γεφύρι της Πλάκας είναι ένα μονότοξο πέτρινο γεφύρι, το μεγαλύτερο και πιο εντυπωσιακό του είδους του στην Ήπειρο. Την 1η Φεβρουαρίου 2015, κατά τη διάρκεια μίας ισχυρής καταιγίδας η οποία προκάλεσε την υπερχείλιση του ποταμού, κατέρρευσε ένα σημαντικό μέρος της κύριας καμάρας και του ανατολικού βάθρου της γέφυρας. Το έργο αποκατέστησε το γεφύρι στην παλιά του μορφή και ανέδειξε την υλική και άυλη του αξία εντός του ιδιαίτερου φυσικού τοπίου στο οποίο βρίσκεται. Το έργο ολοκληρώθηκε χάρη στην επιτυχημένη συνεργασία του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού, του Υπουργείου Υποδομών, του Υπουργείου Οικονομικών, της Περιφέρειας Ηπείρου, του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδος και χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Οικονομικών και Ανάπτυξης. Η Περιφέρεια Ηπείρου και χορηγός συνέβαλαν επίσης οικονομικά στο έργο.

Το γεφύρι της Πλάκας χτίστηκε το 1866 στον ποταμό Άραχθο, με τόξο που εκτείνεται πλέον των 40 μ. σε μήκος και 20 μ. σε ύψος. Κατασκευάστηκε για να ενισχύσει την επικοινωνία και το εμπόριο στις γύρω κοινότητες και, μέχρι το 1913, βρισκόταν στη συνοριακή γραμμή μεταξύ Ελλάδας και Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, χρησιμεύοντας ως μία από τις δύο εισόδους στην ηπειρωτική χώρα. Έχει κηρυχθεί προστατευόμενο ιστορικό μνημείο και η ιστορική του σημασία για την Ελλάδα είναι σημαντική. Αν και κατά καιρούς πραγματοποιήθηκαν περιορισμένες επισκευαστικές εργασίες, καμία δεν αντιμετώπισε τη σοβαρή διάβρωση και υποσκαφή των θεμελίων της γέφυρας κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Με ισχυρή δημόσια στήριξη, οι εργασίες ανάκτησης τμημάτων του γεφυριού της Πλάκας ξεκίνησαν σχεδόν αμέσως μετά την κατάρρευση του τον Φεβρουάριο του 2015. Πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη διεπιστημονική έρευνα και τεκμηρίωση για τα αίτια της κατάρρευσης και για το σχεδιασμό ενός ολοκληρωμένου προγράμματος αποκατάστασης της γέφυρας. Στόχος του προγράμματος ήταν η στερέωση των εναπομεινάντων τμημάτων της, η αντιμετώπιση των δομικών ζητημάτων που προέκυπταν από την ροή του ποταμού και η αναστήλωση της γέφυρας χρησιμοποιώντας, όπου ήταν εφικτό, υλικό που είχε καταπέσει και επιλέγοντας προσεκτικά κατάλληλα νέα υλικά, όταν ήταν αναγκαίο. «Η έρευνα και η τεκμηρίωση αποτέλεσαν μια σταθερή βάση για αυτό το έργο που είχε ως στόχο να προσδιορίσει και να αναπαράγει τις παραδοσιακές τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν στην κατασκευή της γέφυρας», σημείωσε η κριτική επιτροπή.

Το έργο είναι σημαντικό καθώς αποτελεί την πρώτη ανακατασκευή λίθινης γέφυρας στην Ελλάδα και ένα από τα λίγα παρόμοια έργα παγκοσμίως. Το ευρύ φάσμα εμπειρίας και γνώσης που ανακτήθηκε από αυτό το μοναδικό έργο εμπλουτίζει την επιστημονική κοινότητα, με τα αποτελέσματα να διαχέονται στη διεθνή κοινότητα μέσω δημοσιεύσεων και παρουσιάσεων σε συνέδρια. Φυσικά, παραδοσιακά υλικά χρησιμοποιήθηκαν κατά την αποκατάσταση του μνημείου, ενώ ανακτήθηκαν και αξιοποιήθηκαν παραδοσιακές μέθοδοι κατασκευής. Το αποκατεστημένο μνημείο εντάχθηκε ξανά τόσο στο εξαιρετικό φυσικό τοπίο του, όσο και στην κοινωνική και πολιτιστική ζωή της τοπικής κοινότητας.

«Αυτό το έργο αποτελεί παράδειγμα του πώς μια χρηστική κατασκευή γίνεται αντιληπτή και ως όμορφη. Η ολοκληρωμένη αποκατάσταση του γεφυριού της Πλάκας συμβάλλει στην ανάδειξη του τοπίου και του περιβάλλοντος», δήλωσε η κριτική επιτροπή.

Δείτε εδώ ένα βίντεο αφιέρωμα στην διάκριση αυτή της Αναστήλωσης του Γεφυριού της Πλάκας: https://www.youtube.com/watch?v=dHyjZCrfAso

Το πρόγραμμα Fibranet

Το πρόγραμμα FIBRANET υλοποιήθηκε με υποτροφία Marie Skłodowska Curie στο Κέντρο για την Έρευνα των Υφασμάτων στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης από τον Οκτώβριο του 2017 μέχρι το Σεπτέμβριο του 2019 και υποστηρίχθηκε από το ΥΠΠΟΑ, με τη συμμετοχή της Προϊσταμένης Τμήματος Εφαρμοσμένης Έρευνας της Διεύθυνσης Συντήρησης Αρχαίων και Νεωτέρων Μνημείων, Δρ Χριστίνας Μαργαρίτη. Αφορά στη συλλογή διαφορετικών φυτικών και ζωικών ινών της Ευρώπης, που έχουν χρησιμοποιηθεί για την κατασκευή υφασμάτων στην αρχαιότητα. Το αποτέλεσμα είναι η δημιουργία μιας ελεύθερα προσβάσιμης βάσης δεδομένων για συναδέλφους και φοιτητές.

Μιλώντας στην ηλεκτρονική εκδήλωση, η Ευρωπαία Επίτροπος Mariya Gabriel δήλωσε: «Οι νικητές των European Heritage Awards / Europa Nostra Awards 2021 είναι πρεσβευτές της ομορφιάς της κληρονομιάς στην Ευρώπη, είτε πρόκειται για παραδόσεις και τεχνογνωσία, εκπληκτική αρχιτεκτονική ή τρόπο που η κληρονομιά μπορεί να ενώσει κοινότητες και γενιές. Πιστεύω πραγματικά ότι η επιτυχής διατήρηση της απτής και άυλης κληρονομιάς μας εξαρτάται από τη δέσμευση των ανθρώπων που την υποστηρίζουν. Με αυτά τα βραβεία, επομένως, τιμούμε όλους αυτούς τους εξαιρετικούς άνδρες και γυναίκες, επαγγελματίες της κληρονομιάς, αρχιτέκτονες, επιστήμονες και εθελοντές που φέρνουν την κοινή μας κληρονομιά πιο κοντά στην καρδιά μας. Το όραμά τους πρέπει να χειροκροτηθεί».

Ο Εκτελεστικός Πρόεδρος της Europa Nostra, Hermann Parzinger, δήλωσε: «Κάθε χρόνο, οι νικητές των βραβείων European Heritage Awards / Europa Nostra αποτελούν παράδειγμα της ασύγκριτης δημιουργικότητας και δέσμευσης όσων εργάζονται για την προστασία, την αξιοποίηση και τη μεταβίβαση της πολύτιμης κληρονομιάς της Ευρώπης στην επόμενη γενιά. Οι φετινοί νικητές αποδεικνύουν δυναμικά πώς η κληρονομιά προσφέρει λύσεις και δρόμους για ανάκαμψη ενόψει φαινομενικά ανυπέρβλητων προκλήσεων, καθώς αναλαμβάνουμε δράση για το κλίμα, κινητοποιούμε για βιώσιμη αστική και αγροτική ανάπτυξη και αντιμετωπίζουμε τις πολλές απειλές για τις βασικές μας ευρωπαϊκές αξίες. Χαιρετίζουμε τα εξαιρετικά επιτεύγματά τους: μπορεί να χρησιμεύσουν ως έμπνευση και ενθάρρυνση για μελλοντική δράση για τόσους πολλούς επαγγελματίες και λάτρεις της κληρονομιάς σε ολόκληρη την Ευρώπη και πέρα»

Οι υποστηρικτές και οι λάτρεις της κληρονομιάς από όλο τον κόσμο ενθαρρύνονται τώρα να ανακαλύψουν τους νικητές και να ψηφίσουν στο διαδίκτυο (https://vote.europanostra.org/) για να αποφασίσουν ποιος θα κερδίσει φέτος το Βραβείο Κοινού. Ο νικητής του Βραβείου Κοινού θα ανακοινωθεί κατά τη διάρκεια της Τελετής Βραβείων Ευρωπαϊκής Κληρονομιάς, η οποία θα πραγματοποιηθεί το φθινόπωρο του τρέχοντος έτους. Οι νικητές του Grand Prix, καθένας από τους οποίους θα λάβει χρηματικό βραβείο 10.000 ευρώ, θα δημοσιοποιηθεί επίσης με την ευκαιρία αυτή.

Νικητές βραβείων 2021
Συντήρηση

Gare Maritime, Βρυξέλλες, ΒΕΛΓΙΟ

Fredensborg Palace Garden, ΔΑΝΙΑ

Vardzia Rock-Cut Complex, ΓΕΩΡΓΙΑ

Haus Am Horn, Βαϊμάρη, ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Γεφύρι Πλάκας, Ήπειρος, ΕΛΛΑΔΑ

18 Ormond Quay Upper, Δουβλίνο, ΙΡΛΑΝΔΙΑ

Ξύλινη εκκλησία του χωριού Urși, κομητεία Vâlcea, ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Bes Towers Water Tower, Βαρκελώνη, ΙΣΠΑΝΙΑ

Mas de Burot, Φυσικό Πάρκο Els Ports, ΙΣΠΑΝΙΑ

Έρευνα

FIBRANET – ίνες σε αρχαία κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα της Ευρώπης, ΔΑΝΙΑ / ΕΛΛΑΔΑ

Control Shift – Επανάχρηση της βιομηχανικής κληρονομιάς στην Ευρώπη, ΕΛΛΑΔΑ / ΚΑΤΩ ΧΩΡΕΣ

ART-RISK – Εφαρμογή της Τεχνητής Νοημοσύνης στην Προληπτική Συντήρηση, ΙΣΠΑΝΙΑ

Προσφορά στην Πολιτιστική Κληρονομιά από οργανισμούς και άτομα

Ίδρυμα Γκιροκάστρα, ΑΛΒΑΝΙΑ

Τεχνική Επιτροπή Πολιτιστικής Κληρονομιάς, ΚΥΠΡΟΣ

Rita Bargna, ΙΤΑΛΙΑ

GEFAC – Ομάδα Εθνογραφίας και Λαογραφίας της Ακαδημίας της Κοΐμπρα, ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ

Εκπαίδευση, Κατάρτιση και Ευαισθητοποίηση

Ακολουθώντας τα Βήματα της Βουλγαρικής Λαογραφίας, ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ

Κέντρα κληρονομιάς, ΦΙΝΛΑΝΔΙΑ / ΙΤΑΛΙΑ / ΣΕΡΒΙΑ / ΙΣΠΑΝΙΑ

Η εφεύρεση ενός ένοχου κόμματος, Trento, Ιταλία

Διακοπές! Στην Ανατολή και τη Δύση – Η Σχολική Εκκλησία, Γκρόνινγκεν, ΟΛΛΑΝΔΙΑ

Ευρωπαϊκό Κέντρο Αλληλεγγύης – Μόνιμη Έκθεση, Γκντανσκ, ΠΟΛΩΝΙΑ

Morón Artisan Lime, Morón de la Frontera, ΙΣΠΑΝΙΑ

Αρχαιολογία στο σπίτι, ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

Morus Londinium: Η κληρονομιά του Λονδίνου μέσω των δέντρων, ΗΝΩΜΕΝΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

ΠΗΓΗ: digitalculture.gov.gr

Το άρθρο Βραβείo Ευρωπαϊκής Κληρονομιάς / Europa Nostra 2021 για την αποκατάσταση του Γεφυριού της Πλάκας (video) εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Συγκεκριμένα ανέφερε: “Κατι ωραίο γίνεται στα Άγναντα για τους λάτρεις της φωτογραφίας και όχι μόνο…. από τις 20 Ιουνίου θα είναι διαθέσιμο στο κοινό ταυτόχρονα με την έναρξη λειτουργείας του καφέ ..ΚΛΑΣΣΙΚΟΝ..”

Είμαστε σίγουροι ότι αυτό που θα δημιουργηθεί θα γίνει πόλος έλξης επισκεπτών καθώς και σημείο ενδιαφέροντος για το χωριό μας. Ευχόμαστε όλα να πάνε καλά και σύντομα να το απολαύσουμε. Βέβαια εμείς έχουμε τις πληροφορίες μας για το όλο εγχείρημα του Κώστα, ωστόσο θα αφήσουμε την φαντασίας σας ελεύθερη και πιστεύουμε πως το τελικό αποτέλεσμα θα ικανοποιήσει τους πάντες.

Τέλος να δώσουμε τα συγχαρητήρια μας σε όλους όσοι έχουν συμβάλλει καθώς και περιμένουμε να εμπνεύσει αυτή η κίνηση και άλλους να καινοτομήσουν στο χωριό στα πλαίσια του εφικτού πάντα!

Το άρθρο Ο Κρυμμένος Θυσαυρός στο Υπόγειο του Καφέ “ΚΛΑΣΣΙΚΟΝ” στα Άγναντα εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.