Το Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2022 πραγματοποιήθηκε ο αγώνας δρόμου 5hours, ο οποίος ήταν αφιερωμένος στη μνήμη του Θεοφάνη- Ερμή, που χάθηκε άδικα στις 30 Ιανουαρίου 2022 στα Τζουμέρκα και σε λίγες μέρες (17 Σεπτεμβρίου) θα είχε τα γενέθλια του.

Το όνομα του αγώνα, δηλαδή 5hours έχει να κάνει με τις ώρες που ο Θεοφάνης-Ερμής περίμενε το ελικόπτερο αιμορραγώντας μετά από σοβαρό ατύχημα που είχε στο βουνό.

Η διαδρομή είχε αφετηρία τα Ιωάννινα και η γραμμή τερματισμού ορίστηκε στην Άγναντα στο Κέντρο Άθλησης και Αναψυχής όπου ο Ερμής περνούσε το χρόνο του προπονούμενος τα τελευταία δέκα χρόνια. Μια διαδρομή ασφάλτινη μήκους 53 χλμ και θετική υψομετρική διαφορά 1.140 μέτρα, όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στην προκήρυξη του αγώνα.

Στον αγώνα έλαβαν μέρος πολλοί αθλητές όλων των ηλικιών μεταξύ αυτών και οι γονείς του Έρμη, Γιάννης και Μαρίνα, οι οποίοι σε λιγότερο από πέντε ώρες κατάφεραν να διανύσουν την απόσταση, τρέχοντας από τα Γιάννενα στην Άγναντα σε μικρότερο χρονικό διάστημα από ότι έκανε να φτάσει η εναέρια βοήθεια στο τόπο του ατυχήματος του, καταδεικνύοντας με τον πιο περίτρανο τρόπο τα κενά στον κρατικό μηχανισμό εναέριας διάσωσης.

Σε ένα συγκινησιακό κλίμα μετά τον τερματισμό των αθλητών, πραγματοποιήθηκε η απονομή των επάθλων στους νικήτες-τριες των κατηγοριών και μεταλλίων σε όλους – ες τους-ις συμμετέχοντες- συμμετέχουσες.

Στο περιθώριο του αγώνα ο πατέρας του Ερμή, Γιάννης Θεοχαρόπουλος, πρόβαλλε και πάλι το σκοπό του αγώνα που είναι η ευαισθητοποίηση όλων γύρω από την δημιουργία μηχανισμού εναέριας διάσωσης, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ζητώντας :

«Να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός διάσωσης.. Να υπάρξουν τα εναέρια μέσα πρώτων βοηθειών για όσους έχουν ανάγκη και όχι μόνο για όσους ασχολούνται με ορεινά σπορ».

Ο μηχανισμός δεν κατάφερε να σώσει τον Ερμή. Μπορεί όμως να σώσει πολλούς άλλους στο μέλλον.

Σύμφωνα με τον κ. Θεοχαρόπουλο εντός του μήνα αναμένεται να κατατεθεί το νομοσχέδιο για το οποίο έχει δεσμευτεί η πολιτεία, το οποίο θα αποτελέσει και το πρώτο βήμα για την δημιουργία αξιόπιστου μηχανισμού διάσωσης.

Επίσης από αθλητές στηλιτεύθηκε το γεγονός πως οι ίδιοι με τα πόδια έκαναν λιγότερο από τέσσερις ώρες να διανύσουν την απόσταση Γιάννενα Άγναντα ενώ ένα ελικόπτερο δεν κατάφερε να προσεγγίσει νωρίτερα για να βοηθήσει τον Ερμή.

Αξιοσημείωτο γεγονός αποτελεί επίσης πως παράλληλα με τους αθλητές που συμμετείχαν στον αγώνα με τη φυσική παρουσία τους, υπήρξαν και πολλοί μεμονωμένοι αθλητές-τριες αλλά και αθλητικά σωματεία σε όλη την Ελλάδα που για πέντε ώρες έτρεξαν διαδρομή της επιλογής τους, τιμώντας έτσι τόσο τον αγώνα 5hours όσο και τον σκοπό αυτού ώστε να πραγματοποιηθεί άμεσα το αίτημα για τη δημιουργία της επείγουσας αεροδιάσωσης στη χώρα μας με στόχο την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Εν κατακλείδι θα θέλαμε να συγχαρούμε όλους όσοι πήραν μέρος, βοήθησαν με κάθε τρόπο στη διοργάνωση και όλους όσοι στήριξαν και στηρίζουν την προσπάθεια αυτή για την δημιουργία εναέριου μηχανισμού διάσωσης σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα.

Περισσότερα όμως συγχαρητήρια αξίζουν στους γονείς του Ερμή, Γιάννη και Μαρίνα, που μέσα από το χαμό του γιου τους βρήκαν την δύναμη να παλέψουν για την ασφάλεια όλων των Ελλήνων, και όλων όσοι επισκέπτονται την χώρα μας, οι οποίοι αμφιβάλλουμε αν έχουμε συνειδητοποιήσει ακόμα σαν κοινωνία ότι χάνονται δεκάδες ζωές καθημερινά από την έλλειψη ταχείας διακομιδής περιστατικών που χρειάζονται άμεσα νοσοκομειακή περίθαλψη!

Το άρθρο 5 hours: Ένας αγώνας δρόμου στη μνήμη του Θεοφάνη Ερμή με σκοπό την ασφάλεια όλων μας εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Το Σαββατοκύριακο 7&8 Mαΐου 2022 διοργανώθηκε στην πόλη του Βόλου και τον Αλμυρό Βόλου το 33ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Αναρρίχησης, όπου ο Μαρίνος συμμετείχε στην κατηγορία Παμπαίδων και κατέκτησε τη 2η θέση στο αγώνισμα boulter, που έγινε στο Αλμυρό Βόλου το Σάββατο 7/5, και την 1η θέση στο αγώνισμα δυσκολίας με σχοινί που διεξήχθη την Κυριακή 8/5 στο Βόλο.

Αξίζει να σημειωθεί πως ο Μαρίνος υπήρξε αθλητής του Θεοφάνη- Ερμή Θεοχαρόπουλου, οποίος πριν το άδικο χαμό του είχε αναλάβει την προετοιμασία του Μαρίνου. Ωστόσο στο πλευρό του σε αυτούς του αγώνες ήταν ο πατέρας του αδικοχαμένου Ερμή, Γιάννης Θεοχαρόπουλος, ο οποίος χωρίς δεύτερη σκέψη και μετά το σαρανταήμερο μνημόσυνο του Ερμή ανέλαβε την προπόνηση των αθλητών του Ερμή(Αθηνα και Αντριάννα Παχή. Μαρίνο Φαλτσέτα), και τους πήγε στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα εκεί που πέρυσι βρισκόταν με τον γιό του!

Σε αποκλειστικές δηλώσεις της στην Αδελφότητα η Κατερίνα Μήτσου, μητέρα του Μαρίνου, μετά τους αγώνες μας επισημαίνει:
« Ο Μαρίνος έλαβε μέρος για πρώτη φορά στο33ο πανελλήνιο πρωτάθλημα αναρρίχησης στη κατηγορία Παμπαίδων που έγινε στον Βόλο. Κατέκτησε την δεύτερη θέση στο αγώνισμα boulter που έγινε στο Αλμυρό Βόλου το Σάββατο και την πρώτη θέση στο αγώνισμα δυσκολίας με σχοινί που διεξήχθη την Κυριακή στο Βόλο.
Στο πλευρό του δεν ήταν ο προπονητής του( Ερμής Θεοχαρόπουλος)..αλλά ο Γιάννης Θεοχαρόπουλος που μας έδειξε την δύναμη ψυχής και την μεγάλη του αγάπη για τα παιδιά.. δεν έχω λόγια για αυτόν τον άνθρωπο .. απλά αυτό που μας μεταδίδει είναι τεράστιο!!! Θέλω να τονίσω ότι μετά τα 40 του Ερμή.. συνέχισε να προπονεί τους αθλητές που είχε αναλάβει ο Ερμής Θεοχαρόπουλος… όσο δύσκολο και αν ήταν και συνεχίζει να είναι για αυτόν..
αυτό που θέλουμε όλοι να δυναμώσει η ομάδα του Θεοφάνη Ερμή για την εναέρια διάσωση και προσκαλώ όλο το κόσμο να γίνει συμμέτοχος σε όλο αυτό … Τέλος θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τον Χρήστο Αυγίτα του ΕΟΣ Ιωαννίνων, οποίος συνέχισε το έργο του Ερμή στα Ιωάννινα αναλαμβάνοντας την εκεί προπόνηση των παιδιών. »

Το άρθρο Μαρίνος Φαλτσέτας: Μεγάλες διακρίσεις στο 33ο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα αναρρίχησης. εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Οι καλές καιρικές συνθήκες που επικράτησαν κατά την διάρκεια του αγώνα βοήθησε στο να γίνουν δύο ρεκόρ, το ένα στην απόσταση των 8,5 χιλιομέτρων από τον Αλεβίζο Παναγιώτη με χρόνο 00:34:20 και το άλλο στην μαραθώνια απόσταση των 44,5 χιλιομέτρων από τον Αναστάσιο Τομαρά με χρόνο 3:21:42, ενώ στην απόσταση των 25,5 χιλιομέτρων τερμάτισε πρώτος με χρόνο 1:49:32 ο Κοσμάς Κωνσταντινίδης. Στις κατηγορίες των γυναικών στη διαδρομή των 44,5 χλμ. πρώτη και μοναδική τερματίσασα ήταν η Γεωργία Σιώζου με χρόνο 4:39:01, στα 25,5 χλμ. πρώτη πέρασε την γραμμή του τερματισμού η Χαιροπούλου Δήμητρα με χρόνο 2:11:59 και στον αγώνα των 8,5 χλμ. στην πρώτη θέση τερμάτισε η Τζοβάρα Μαρία με χρόνο 00:44:44.

Τον αγώνα του Ταχυδρόμου τίμησαν με την παρουσία τους ο υφυπουργός αγροτικής ανάπτυξης και τροφίμων, βουλευτής Άρτας κ. Γεώργιος Στύλιος, ο περιφερειακός σύμβουλος Π.Ε. Άρτας κ. Φώτης Φώτιος, ο πολιτευτής της ΝΔ κ. Ντίνος Παπαδημητρίου, ο δήμαρχος Κεντρικών Τζουμέρκων κ. Χασιάκος Χρήστος, οι αντιδήμαρχοι κ. Παναγιώτης Ριζάκης, κ. Γεώργιος Στασινός, η πρόεδρος της κοινωφελούς επιχείρησης του Δήμου κ. Χαρά Βρατσίστα, ο πρόεδρος της Τ.Κ Καταρράκτη κ. Θανάσης Σαλαμούρας.

Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες, αλλά και στους διοργανωτές, για την άρτια οργάνωση και την τήρηση όλων των υγειονομικών μέτρων καθώς και σε όλους τους εθελοντές για την εργασία που προσέφεραν.

Η τραγική σύμπτωση που επισκίασε τον αγώνα.

Άλλο ένα παιχνίδι της μοίρας έμελλε να παιχτεί την Κυριακή 31 Οκτωβρίου 2021 στην Άγναντα.

Κατά τραγική ειρωνεία την ώρα που λάμβανε χώρα ο 8ος μαραθώνιος αγώνας «Ο Δρόμος του Ταχυδρόμου», αφιερωμένος όπως προείπαμε στους Ταχυδρόμους της περιοχής, άφηνε την τελευταία του πνοή ο συγχωριανός μας και μέχρι πρότινος Ταχυδρόμος των ΕΛΤΑ Αγνάντων Γεώργιος Ζιάβρας.

Ο Γιώργος μετά από πολλά χρόνια που υπηρέτησε στο ταχυδρομείο του χωριού είχε πρόσφατα συνταξιοδοτηθεί και νοσηλευόταν από το καλοκαίρι στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων όπου έδινε μάχη για τη ζωή του, ύστερα από ενδονοσοκομειακή λοίμωξη. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός σε όλους του χωριανούς, ιδιαίτερα δραστήριος και ενεργό μέλος της κοινότητας Αγνάντων.

Τα ειλικρινή και θερμά μας Συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

Το άρθρο Άγναντα: Ο Δρόμος του Ταχυδρόμου 2021 και η τραγική ειρωνεία εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Tα 60 χρόνια από την ίδρυσή της γιόρτασε την περασμένη σεζόν η Αναγέννηση Άρτας. Αφετηρία της το έτος 1960, όταν είχαν συγχωνευτεί τα τρία σωματεία της περιοχής, Αετός, Παναμβρακικός, Ολυμπιακός Άρτας και προέκυψε αυτή ως νέο σωματείο με σήμα το ξακουστό γεφύρι.

Το όνομα «Αναγέννηση» συμβόλιζε την αναγέννηση του ποδοσφαίρου της περιοχής, καθώς σταμάτησαν οι τοπικοί ανταγωνισμοί που δίχαζαν τον κόσμο, έγινε συνένωση δυνάμεων και ανοίχθηκαν νέοι ορίζοντες. Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Άρτα μεγαλούργησε ποδοσφαιρικά. Η θρυλική Αναγέννηση, στο τέλος της δεκαετίας του ’60 και αρχές της δεκαετίας του ’70, πάλεψε με αξιώσεις για άνοδο στην Α’ Εθνική. Ειδικά την αγωνιστική σεζόν 1969-70, λίγες αγωνιστικές πριν από τη νήμα του τερματισμού ήταν πρώτη στο πρωτάθλημα Β’ Εθνικής. Τελικά, τερμάτισε στην 3η θέση, μετά από τον Απόλλωνα Αθηνών και την Κόρινθο. Το ίδιο και στις άλλες δύο αγωνιστικές σεζόν που ακολούθησαν. Διεκδικούσε θέση ανόδου, αλλά έχανε έδαφος στα κρίσιμα παιχνίδια της τελικής ευθείας. Είτε για αγωνιστικούς λόγους, είτε εξωαγωνιστικούς. Η Άρτα ήταν έξω από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων και από τα «διευθυντήρια» που υπήρχαν τότε στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Η Αναγέννηση πάλευε μόνη της, με τον σταυρό στο χέρι, σε έναν χώρο όχι και τόσο ορθόδοξο! Μοναδικό όπλο της ο ηρωικός φίλαθλος κόσμος που ήταν στο πλευρό της. Το γήπεδό της ήταν μικρό για να χωρέσει τους φιλάθλους. Τα εισιτήρια ανάρπαστα. Ο κόσμος για να βολευτεί, πήγαινε στις ταράτσες των διπλανών πολυκατοικιών και στον λόγγο που είναι δίπλα στο στάδιο. Στα εκτός έδρας παιχνίδια, δεκάδες λεωφορεία και εκατοντάδες ΙΧ ακολουθούσαν την Αναγέννηση, όπου και αν έπαιζε. Το όραμα της Α’ Εθνικής έμεινε τελικά απραγματοποίητο. Όσοι έζησαν εκείνες τις εποχές, κάνουν λόγο για μια σούπερ ομάδα, με σπουδαίους παίκτες, που απέδιδαν καταπληκτικό ποδόσφαιρο.

Σήμερα η Αναγέννηση είναι στη Γ’ Εθνική και γίνεται στην Άρτα συντονισμένη προσπάθεια να μπουν οι βάσεις, με στόχο σε λίγα χρόνια η ιστορική ομάδα να πάρει τη θέση που ταιριάζει στο όνομα και την ιστορία της. Η διοίκηση, σε συνεργασία με τον σύλλογο βετεράνων ποδοσφαιριστών, έχει προγραμματίσει η επέτειος των 60 χρόνων από την ίδρυση του σωματείου να γιορταστεί με σειρά εκδηλώσεων στην πόλη και σε άλλες περιοχές. Να αναδειχτεί η μεγάλη ιστορία της Αναγέννησης, όχι μόνο για να θυμίσει τα παλιά στους μεγαλύτερους, αλλά περισσότερο αυτή να γίνει γνωστή στα παιδιά, στη νέα γενιά των φιλάθλων. Τις ημέρες των Χριστουγέννων, στην αίθουσα «Σκουφάς» της Άρτας, στην παρουσίαση του αξιόλογου βιβλίου «Μια ζωή Αναγέννηση» του Ντίνου Γιώτη, αναβίωσαν στιγμές από το παρελθόν. Βοήθησε σ’ αυτό και η παρουσία παλιών παικτών της χρυσής εποχής στη δεκαετία του ’70. Το ακροατήριο πυκνό. Όλοι είχαν κάτι να πουν, κάτι να θυμηθούν από τα παλιά ωραία χρόνια. Ιστορίες για τις εξορμήσεις σε άλλες περιοχές, για τα εκτός έδρας παιχνίδια της Αναγέννησης. Όταν ερήμωνε η Άρτα, γιατί ο κόσμος ακολουθούσε την αγαπημένη ομάδα του. Παράλληλα, στον ίδιο χώρο λειτούργησε και έκθεση φωτογραφίας του ιστορικού ερευνητή και ένθερμου φίλου της ομάδας Κώστα Μπανιά. Εμβληματική μορφή στην κοινωνία της Άρτας ο Κώστας Μπανιάς, έζησε από κοντά τη διαδρομή της «Θεάς Αναγέννησης», όπως ο ίδιος την αποκαλεί. Μέσα στο 2020 θα γίνουν και άλλες εκδηλώσεις, ενώ η τωρινή ομάδα αγωνίζεται με την επετειακή ασπρόμαυρη φανέλα των παλιότερων χρόνων.

Η ίδρυσή της

Η ίδρυση της Αναγέννησης το 1960 συνέπεσε με σημαντικές αλλαγές που σημειώθηκαν στον χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Το 1959 ιδρύθηκε ο ΟΠΑΠ και η Α’ Εθνική Κατηγορία. Το 1961 ξεκίνησε πειραματικά η λειτουργία του πρωταθλήματος Β’ Εθνικής, που από το 1964 έγινε εθνικό πρωτάθλημα στην τελική του μορφή. Πριν ιδρυθεί η Αναγέννηση, στην Άρτα τη δεκαετία του ’50 ξεχώριζαν τα τοπικά ντέρμπι, κυρίως μεταξύ των ομάδων Παναμβρακικός και Αετός που είχαν τον περισσότερο κόσμο. Υπήρχε και ο Ολυμπιακός με σημαντικούς ποδοσφαιριστές, αλλά δεν είχε τις κόντρες των άλλων δύο ομάδων. Το ίδιο συνέβαινε στα Γιάννινα μεταξύ του Αβέρωφ και του Ατρόμητου, όπως και σε άλλες πόλεις. Το 1952 είχε ιδρυθεί η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηπείρου (ΕΠΣΗΠ) με χώρο ευθύνης την Ήπειρο, Λευκάδα και το βόρειο τμήμα της Αιτωλοακαρνανίας. Σύμφωνα με τον Κώστα Μπανιά, η ποδοσφαιρική δραστηριότητα στην Άρτα ξεκίνησε μετά το 1924, που εγκαταστάθηκαν και πρόσφυγες στην περιοχή. Το 1927 ιδρύθηκε ο «Ανεξάρτητος Αθλητικός Όμιλος Άρτας», που ένα χρόνο μετά μετονομάστηκε σε «Παναμβρακικός». Τον Ιούνιο 1931 ιδρύθηκε ο «Άραχθος», η γνωστή στην Άρτα «Πανεργατική» με ασπροκόκκινες φανέλες. Μέσα στο 1931 έγινε ένα άλλο σωματείο, ο «Κεραυνός Άρτας», με πράσινες και άσπρες φανέλες. Μετά τον πόλεμο, ο Ναπολέων Ζέρβας έκανε την «Εθνική Νεολαία». Τα σωματεία αυτά χάθηκαν με τον χρόνο, πλην του Παναμβρακικού. Τον Αύγουστο 1948 έγινε ο «Αετός» Άρτας και το 1950 ιδρύθηκε ο «Ολυμπιακός» Άρτας.

Το 1960 ήταν μια χρονιά ορόσημο για το ποδόσφαιρο στη νύμφη του Αμβρακικού. Μετά από απανωτές συσκέψεις, αποφασίστηκε τα σωματεία Παναμβρακικός, Αετός, Ολυμπιακός να αφήσουν στην άκρη τους τοπικούς ανταγωνισμούς, να συγχωνευτούν και να γίνει μια νέα δυνατή ομάδα, η οποία θα συσπειρώσει τον κόσμο και θα εκπροσωπεί στη συνέχεια το ποδόσφαιρο της περιοχής. Στην αίθουσα «Σκουφάς» έγιναν οι συζητήσεις. Με σειρά συσκέψεων βρέθηκε η χρυσή τομή, ξεπεράστηκαν οι όποιες διαφωνίες και οι εκπρόσωποι των τριών σωματείων συμφώνησαν να γίνει η συγχώνευση, με τη δημιουργία της Αναγέννησης. Έξι χρόνια μετά, το ίδιο παράδειγμα ακολούθησαν οι Γιαννιώτες με την ίδρυση το 1966 του ΠΑΣ μετά από συγχώνευση των σωματείων Αβέρωφ, Ατρόμητος, Ολυμπιακός.

Η συγχώνευση της Άρτας ήταν οδηγός και παράδειγμα προς μίμηση για πολλές άλλες πόλεις, που έκαναν το ίδιο εγχείρημα, όπως η Λάρισα, τα Γιάννινα, η Βέροια, οι Σέρρες, η Κατερίνη, η Κοζάνη, τα Τρίκαλα και άλλες. Σύμφωνα με τον Κώστα Μπανιά, στην αρχή ήθελαν να πουν τη νέα ομάδα «Πύρρος», από τον βασιλιά της Ηπείρου. Πάλι δεν τους καθόταν καλά το όνομα. Μετά είπαν για «Αμβρακία». Ιστορικό όνομα, αλλά ήθελαν κάτι πιο ποδοσφαιρικό. Τελικά συμφώνησαν το νέο ποδοσφαιρικό παιδί της περιοχής να ονομαστεί Αναγέννηση, με ασπρόμαυρες φανέλες και σήμα το ιστορικό γεφύρι, που είναι δίπλα από την πόλη, στον ποταμό Άραχθο.
Το πρώτο ματς της Αναγέννησης στη Β’ Εθνική

Η Αναγέννηση προσέλαβε για προπονητή τον παλιό γκολκίπερ του Ολυμπιακού Στέλιο Κουρουκλάτο. Το έμψυχο δυναμικό συνέθεταν παίκτες από τις τρεις ομάδες, που συγχωνεύτηκαν, με αρχηγό τον Κώστα Αμβράζη. Οι πρώτοι άσσοι της Αναγέννησης, πλην του αρχηγού και οι Μπακατσέλος, Μπέκας, Τζαχρήστας, Κίκκης, αδελφοί Κεφάλα, Παπαδημητρίου, Αμβράζης, Σκούρας, Παπαγεωργίου, Σακκάς, Ρέντζος, Πριόβολος, Παπαγιάννης, Μαστρογιάννης, Κατσάνος και άλλοι. Η Αναγέννηση, με τη δημιουργία της Β’ Εθνικής, εντάχθηκε στην Κατηγορία αυτή ως πρωταθλήτρια ομάδα Ηπείρου στον νότιο όμιλο, μαζί με τον «Αβέρωφ» Ιωαννίνων. Την αγωνιστική σεζόν 1962-63, που η Β’ Εθνική καθιερώθηκε ως πανελλήνιο πρωτάθλημα, το πρώτο ματς της Αναγέννησης ήταν με τον «Αβέρωφ» Ιωαννίνων στην Άρτα. Οι γηπεδούχοι έχασαν 3-1, αλλά δεν το έβαλαν κάτω. Πάλεψαν στη συνέχεια για την παραμονή, με αντιπάλους σημαντικές για εκείνη την εποχή ομάδες, όπως Εδεσσαϊκός, Α.Ε. Τρικάλων, Αχιλλέας Τρικάλων, Μακεδονικός Κοζάνης, Ολυμπιακός Βόλου, Βέροια, Λαρισσαϊκός, Άρης Πτολεμαίδας, Παλλαμιακή, Ηρακλής Λάρισας, Αναγέννηση Καρδίτσας, Ολυμπιακός Λαμίας, Αμφισσαϊκός. Στο ματς της πρεμιέρας, στο κατάμεστο στάδιο Άρτας, η Αναγέννηση προηγήθηκε 1-0 με γκολ του Πριόβολου στο 30’, αλλά ο «Αβέρωφ» έκανε την ανατροπή σε 1-3 με γκολ των Παπαδημητρίου (2) και Κρικώνη. Η Αναγέννηση οδηγήθηκε σε τριπλό μπαράζ με Αβέρωφ, Παλλαμιακή και υποβιβάστηκε στην Α’ Κατηγορία της ΕΠΣ Ηπείρου. Έφερε ισοπαλία με την Παλλαμιακή στην Αθήνα και έχασε στο καθοριστικό μπαράζ από τον Αβέρωφ στην Πάτρα.

Η δημιουργία της μεγάλης ομάδας

Μέχρι το 1969 η Αναγέννηση προσπαθούσε να βρει τον δικό της δρόμο και τις ισορροπίες, που ψάχνει κάθε νέα ομάδα, όταν ανοίγει τα φτερά να πετάξει ψηλότερα. Είχε ανόδους και καθόδους μεταξύ ερασιτεχνικής κατηγορίας και Β’ Εθνικής. Σημαντική δουλειά έκανε αυτά τα χρόνια ο προπονητής Κώστας Σωτηριάδης, ο γνωστός και ως «Κωστάρας», παλιός διεθνής άσσος του Πανιωνίου στη δεκαετία του ’50. Παράλληλα με τους παίκτες από την παλιά φρουρά, βγήκαν και νέα ταλέντα από ομάδες της περιοχής. Στο δυναμικό προστέθηκαν αξιόλογοι παίκτες όπως οι Σιακούφης, Κουτσογιώργος, Ευταξίας, Χρηστάκης, Μπασούκας, Χουλιάρας, Πέτσας, Τσίτσικας, Τσιάφης, Κλάρας, Τζιομάκης, Νίκου, Λάιος και άλλοι. Την αγωνιστική σεζόν 1968-69 επιστρέφει πανηγυρικά στη Β’ Εθνική, όχι απλώς να μείνει, αλλά να πρωταγωνιστήσει. Πανηγυρικά πρωταθλήτρια στην Α’ Κατηγορία της ΕΠΣΗΠ, έκανε επίδειξη ισχύος και στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα την άνοιξη του 1969 με πρωταθλητές άλλων ενώσεων όπως οι ομάδες Καλλιθέα, Κορωπί, Ηρόδοτος, Παναιγιάλειος, Σαρωνικός, Α.Ε. Μυτιλήνης, Ανταγόρας Κω, Παναρκαδικός.

Το μεγάλο ντέρμπι ανόδου στη Β’ Εθνική με την Καλλιθέα, έγινε την Δευτέρα του Πάσχα, 14 Απριλίου 1969 στο γήπεδο του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη. Μεγάλα ήταν τα αφιερώματα των αθηναϊκών εφημερίδων. Στην Άρτα υπήρξε γιγαντιαία κινητοποίηση φιλάθλων. Ο πρόεδρος Σ. Ζησόπουλος υποσχέθηκε έξτρα πριμ 2000 δραχμών σε κάθε παίκτη για τη νίκη. Το ντέρμπι έγινε παρουσία 12.000 θεατών και έληξε ισόπαλο 1-1. Συγκλονιστική ήταν η παρουσία των αρτινών φιλάθλων, που κέρδισαν τη μάχη της εξέδρας. Στο 31’ προηγήθηκε 1-0 η Καλλιθέα με γκολ του Μάρκου και ισοφάρισε στο 52΄η Αναγέννηση με τον Κουτσογιώργο, όταν έκλεψε τη μπάλα από τον Κυριαζή. Η αρτινή ομάδα από το 43’ έπαιζε με δέκα παίκτες λόγω αποβολής του Κοντογιώργου. «Ομολογουμένως μας συνεκίνησε ο ηρωϊσμός της ομάδος που έρχεται από τον θρυλικό Άραχθο και πιο πολύ μας συνήρπασε η ψυχή του αμυντικού πρωταγωνιστού της Σιακούφη» έγραφε στην κριτική η «Αθλητική Ηχώ» συνεχίζοντας: «Εμπνεόμενοι από τον ηρωϊσμό του Σιακούφη και οι Λάιος, Μπασιούκας, Κοντογιώργος (μέχρι της αποβολής), Σκούρας απετέλεσαν ένα απόρθητο οχυρό, πάνω στο οποίο έσπαγαν οι επιθέσεις των Καλλιθεατών. Θαυμάσιος και ο Κουτσογιώργος, που εσημείωσε το γκολ της ισοφάρισης. Ταλαντούχος παρουσιάζεται και ο Ευταξίας, που επιτηρήθηκε ιδιαίτερα από τους αντιπάλους του. Ακόμη ξεχώρισε ο λαμπρός Κλάρας. Εξαιρετική επίσης η απόδοσις του αεικινήτου Πέτσα και του δημιουργικού Ρέντζου. Φιλότιμη η προσπάθεια του Νίκου». Διαιτητής ήταν ο Νίκος Ζλατάνος.
Το ανεκπλήρωτο όνειρο της Α’ Εθνικής

Στην πενταετία 1969-74 η Αναγέννηση είχε μια πολύ καλή και δυνατή ομάδα, που λίγο έλειψε τη σεζόν 1979-70 να ανεβεί στην Α’ Εθνική. Και τις υπόλοιπες σεζόν έπαιζε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ήταν η πρώτη ποδοσφαιρική δύναμη στην Ήπειρο, καθώς είχε καλύτερη βαθμολογική θέση από τον ΠΑΣ Γιάννινα. Ο «Άγιαξ της Ηπείρου» από το 1972 και μετά, που ενισχύθηκε με τους έξι παίκτες από την Αργεντινή, άρχισε να παίρνει τα ποδοσφαιρικά πρωτεία στην Ήπειρο από την Αναγέννηση, που τα κρατά μέχρι στις μέρες μας. Η πενταετία αυτή (1969-74) είναι η καλύτερη στην 60χρονη ιστορία της θρυλικής ομάδας. Στα χρόνια αυτά κάθισαν στον πάγκο αξιόλογοι προπονητές, όπως οι Κώστας Σωτηριάδης, Μίμης Σιδηρόπουλος, Σπύρος Καρποδίνης, Θωμάς Δημητρίογλου και Ανδρέας Παπαεμμανουήλ. Στο ρόστερ είχαν προστεθεί ακόμη οι Βάσιος, Παπαδιώτης, Δημουλίτσας, Κοτρώτσος, Μπέτης, Καραμούτσος, Παπαχρήστος, Κωστούλας, Ξυθάλης, Ευθυμίου και άλλοι, ενώ άλλοι από την παλιά φρουρά είχαν αποχωρήσει. «Ήταν μια ομάδα συμπαγής, με τεχνίτες παίκτες, που έπαιζαν πολλά χρόνια μαζί, που συνδύαζε τέχνη και δύναμη στο γήπεδο» είχε πει στα μετέπειτα χρόνια ο Ανδρέας Παπαεμμανουήλ. Για να συμπληρώσει ότι «η ομάδα αυτή άξιζε να ανταμειφθεί με άνοδο στην Α’ Εθνική, γιατί πραγματικά το άξιζε».

Τα ντέρμπι της Αναγέννησης με τον ΠΑΣ είχαν πανελλήνιο ενδιαφέρον, όπως αυτό που έγινες στις 12/11/1972. Στο στιγμιότυπο στο κατάμεστο γήπεδο της Άρτας, ο γκολκίπερ Λίσα αποκρούει προ του Κουτσογιώργου της Άρτας ενώ τη φάση παρακολουθούν οι Σιόντης, Κοντογιώργος.

Τα μεγάλα ντέρμπι με τον ΠΑΣ Γιάννινα

Σε αυτή τη χρυσή για την Αναγέννηση και το αρτινό ποδόσφαιρο πενταετία (1969-74), ξεχώρισαν και τα μεγάλα ντέρμπι με τον ΠΑΣ Γιάννινα. Τα ντέρμπι αυτά προκαλούσαν πανελλήνιο ενδιαφέρον και καλύπτονταν με απεσταλμένους από τις αθηναϊκές εφημερίδες. Δύο θηρία στην ίδια αρένα. Από τη μια πλευρά ο ΠΑΣ με τους Σιόντη, Τσουρλίδα, Παστερνάκη, Κοντογιωργάκη, Γκλασμάνη, Λίσα, Αλβαρέζ, Γραμμενιάτη, Βέργο, Χατζηκαπετάνη, Μοντέζ και από την άλλη η Αναγέννηση με τους Σιακούφη, Νίκου, Βάσιο, Παπαδιώτη, Ευταξία, Κουτσογιώργο, Χρηστάκη, Πέτσα, Κοντογιώργο και άλλους.

Σε ένα ματς στα Γιάννινα το 1971 υπήρξε ρεκόρ εισιτηρίων. Κόπηκαν 15.000 εισιτήρια, ενώ το στάδιο «Ζωσιμάδες» είναι χωρητικότητας 7.500 θέσεων! Στα ματς της Άρτας δε γέμιζε μόνο το γήπεδο, αλλά και ο λόφος που είναι δίπλα σ’ αυτό. Σε ένα ματς που έγινε την Κυριακή 12/11/1972 για το πρωτάθλημα Β’ Εθνικής, η Αναγέννηση κέρδισε με σκορ 1-0 με γκολ του Κουτσογιώργου, αλλά σημειώθηκαν μεγάλα επεισόδια, τα οποία «έσβησαν» λόγω της ξαφνικής νεροποντής που ξέσπασε!

Τα ντέρμπι της Αναγέννησης με τον ΠΑΣ είχαν πανελλήνιο ενδιαφέρον, όπως αυτό που έγινες στις 12/11/1972. Στο στιγμιότυπο στο κατάμεστο γήπεδο της Άρτας, ο γκολκίπερ Λίσα αποκρούει προ του Κουτσογιώργου της Άρτας ενώ τη φάση παρακολουθούν οι Σιόντης, Κοντογιώργος.

Το παιχνίδι αυτό ήταν στην επικαιρότητα για πολλές ημέρες με διαμαρτυρίες και ανακοινώσεις από τις δύο πλευρές. Ενόψει της ρεβάνς του β’ γύρου στα Γιάννινα και του αγώνα Κυπέλλου τον Ιανουάριο του 1973, ο Διοικητής Χωροφυλακής Ηπείρου κάλεσε σε γεύμα συμφιλίωσης τις δύο ομάδες στα Γιάννινα και ζήτησε από τους νομάρχες και δημάρχους να συνδράμουν για να πέσουν οι τόνοι και να υπάρξει συμφιλίωση.

Υποχρεώθηκε ο μεγάλος ηπειρώτης τραγουδιστής Αλέκος Κιτσάκης να γράψει και τραγούδι για τον σκοπό αυτό. Το μετέδιδε σε καθημερινή βάση, βάσει αστυνομικής διάταξης, ο κρατικός ραδιοφωνικός σταθμός Ιωαννίνων. Δυστυχώς το τραγούδι αυτό που καλούσε τους φιλάθλους των δύο πόλεων να γίνουν φίλοι, δεν εγγράφηκε σε δίσκο, αλλά μόνο σε ταινία μαγνητοφώνου και χάθηκε στην πορεία. Γι’ αυτό δε διασώθηκε στις μέρες μας. Όπως μας είχε πει το «αηδόνι της Ηπείρου», ένας από τους στίχους του τραγουδιού ήταν: «Αγαπηθείτε Αρτινοί μαζί με τους Γιαννιώτες και δείξτε ότι είσαστε λεβέντες Ηπειρώτες…».

Τα φώτα έσβησαν στο μπαράζ της Ριζούπολης

Την αγωνιστική σεζόν 1974-75 η Αναγέννηση υποβιβάστηκε στη Γ’ Εθνική, για να επιστρέψει και πάλι στη Β’ Εθνική την επόμενη σεζόν 1975-76 με προπονητή τον θρυλικό Νίκο Πάγκαλο, τον δημιουργό της μεγάλης Δόξας Δράμας. Άρχισε να γίνεται ομάδα ασανσέρ με υποβιβασμούς και ανόδους.

Στην αγωνιστική σεζόν 1977-78 ανήλθε πάλι στην Β’ Εθνική, μετά από μπαράζ αγώνα με τον Παναιγιάλειο στο γήπεδο της Ριζούπολης. Οι δύο ομάδες ισοβάθμησαν στη 2η θέση (πρώτος ήταν ο Ολυμπιακός Λουτρακίου) της Εθνικής Ερασιτεχνικής και μονομάχησαν στη Ριζούπολη την Κυριακή 25 Ιουνίου 1978. Στον πάγκο της Αναγέννησης και πάλι ο Ανδρέας Παπαεμμανουήλ. Το ματς έληξε ισόπαλο 0-0 και η άνοδος για την Αναγέννηση κρίθηκε στα πέναλτι. Χτυπήθηκαν 14 πέναλτι και η σειρά με τυπικά γηπεδούχο τον Παναιγιάλειο, είναι: Καπελώνης 1-0, Δ. Νταλάκας 1-1,Κεχαγιάς άουτ, Μπέτσης απέκρουσε ο Γερούκαλης, Δημαδάμας 2-1, Ζάχος 2-2, Μαυρόπουλος άουτ, Σπύρου 2-3, Γιούπης 3-3, Κωστούλας απέκρουσε ο Γερούκαλης, Γερούκαλης απέκρουσε ο γκολκίπερ της Αναγέννησης Νικολάου, Γούλας απέκρουσε ο Γερούκαλης, Αγουρίδης άουτ, Ξυθάλης 3-4 για την Αναγέννηση. Η σύνθεση της Αναγέννησης: Νικολάου, Μητσάρας, Γούλας, Κωστούλας, Ξυθάλης, Μπέτσης, Ρίζος (60’ Ζάχος), Σπύρου, Δ. Νταλάκας, Λάιος, Ντόβας (65’ Πολύζος).

Η μοίρα το ‘φερε, πάλι στο γήπεδο της Ριζούπολης, την επόμενη σεζόν 1978-79 να γραφεί ο επίλογος της χρυσής εποχής για την αρτινή ομάδα, όταν οδηγήθηκε σε αγώνα μπαράζ με τη Βέροια. Η ισοβαθμία στο όριο της καυτής ζώνης του υποβιβασμού οδήγησε τις δύο ομάδες σε μπαράζ παραμονής. Κέρδισε η Βέροια 1-0 με γκολ του Χατζάρα. Η «Βασίλισσα» εξασφάλισε την παραμονή και η Αναγέννηση υποβιβάστηκε στη Δ’ Εθνική. Το ντέρμπι αυτό ήταν ο «επιτάφιος θρήνος» για τη μεγάλη ομάδα της Αναγέννησης, καθώς από τότε δεν μπόρεσε ποτέ να επιστρέψει στη Β’ Εθνική.

Στα υπόλοιπα 41 χρόνια, μέχρι και στις μέρες μας, η αγωνιστική παρουσία ήταν στα πρωταθλήματα Γ’, Δ’ Εθνικής όπως και στις ερασιτεχνικές κατηγορίες της Άρτας. Το κύκνειο άσμα γράφτηκε το Σάββατο 7 Ιουλίου 1979 στο κατάμεστο από αρτινούς φιλάθλους γήπεδο της Ριζούπολης. Όπως προαναφέραμε, το γκολ της νίκης για τη Βέροια σημείωσε στο 47’ ο Γιώργος Χατζάρας με δυνατό σουτ μετά από μεταβίβαση του Σίμπου. Στο 80’αποβλήθηκαν από τον διαιτητή Πετρόπουλο ο Χατζάρας της Βέροιας και ο Ζάχος της Άρτας γιατί «αλληλοελακτίσθηκαν», όπως χαρακτηριστικά έγραψε στο φύλλο αγώνος. «Χάσαμε άδικα, γιατί φάγαμε ένα γκολ από 40 μέτρα και στο τέλος χάσαμε πολλές ευκαιρίες να ισοφαρίσουμε», είπε ο Βασίλης Γούλας, από τους κορυφαίους παίκτες της Αναγέννησης στο παιχνίδι αυτό.

ΒΕΡΟΙΑ: Μασάδης, Χατζηαθανασίου, Μελετίδης (88’ Κελεσίδης), Σίμος, Παπατζίκος, Σίμπος, Ελευθεριάδης, Χατζάρας, Χαραλαμπίδης, Πουρσανίδης (20’ Καραγκιοζόπουλος), Σιούτης.
ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΑΡΤΑΣ: Παντελής, Παπανικολάου (60’ Νικολάου), Γούλας, Ξυθάλης, Νταλάκας, Τσόγκας, Ρίζος, Σπύρου, Λάιος, Ντόβας, Παπαποστόλης (52’ Ζάχος).
Ενδεκάδα της Αναγέννησης στα μέσα της δεκαετίας του ’80 στη Γ’ Εθνική. Όρθιοι από αριστερά: Μπόλης, Αναγνωστάκης, Μπακόλας, Αθανασόπουλος, Γούλας, Βαμβακάς, Παλιάτσος, Τράμπας, Παπαεμμανουήλ (προπονητής). Καθιστοί: Μπούρας, Δήμας, Ζυγουβέλης, Δημ. Νταλάκας, Αράπης, Γ. Βλάχος, Ντόβας, Μπουλιέρης.

Ο υποβιβασμός έφερε και τα «πέτρινα χρόνια»

Μετά τον υποβιβασμό το 1979 από τη Β’ Εθνική η Αναγέννηση, όπως γράφουμε και σε άλλο σημείο, στα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι στις μέρες μας, αγωνίστηκε στις μικρότερες κατηγορίες (Γ, Δ’ εθνική), κάποιες φορές και στα τοπικά της Άρτας. Δεν μπόρεσε όμως ποτέ να επιστρέψει στη Β’ Εθνική, καίτοι στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 είχε σημαντικούς παίκτες που έφτασαν ψηλά, όπως οι Δ. Νταλάκας, Νικοπολίδης, Βαΐτσης, Γεωργιάδης και άλλοι. Πάντα η Άρτα ήταν υπολογίσιμη δύναμη, με καλή παρουσία και στο Κύπελλο Ελλάδος κόντρα σε Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, Άρη και άλλες ομάδες από την Α’ Εθνική.

Ο κόσμος και τότε ήταν κοντά της, το γήπεδο γέμιζε, αλλά είχε σβήσει η δάδα του παναρτινού ξεσηκωμού που είχε παρατηρηθεί με την παλιά ομάδα της δεκαετίας του ’70. Στα μετέπειτα χρόνια έγιναν προπονητές παλιοί παίκτες, όπως οι Σιακούφης, Αμβράζης, Λάιος, Χρηστάκης, Νταλακούρας, Ντόβας, Ζάχος, αλλά πέρασαν και άλλα γνωστά ονόματα όπως οι Νίκος Κασάπης, Διονύσης Τσάμης (ήταν για ποδοσφαιριστής της Αναγέννησης), Τάκης Ασημακόπουλος, Παύλος Βασιλείου, Πέτρος Πανόπουλος, Βαγγέλης Κότσαλος.

Ο Νικοπολίδης και οι άλλοι μεγάλοι παίκτες

Η Άρτα είναι «ποδοσφαιρομάνα» και κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει. Στη δεκαετία που πρωταγωνίστησε και διεκδίκησε άνοδο στην Α’ Εθνική, στηρίχτηκε σε παίκτες από την περιοχή. Μοναδικές μεταγραφές ήταν ο Βάσιος από τα Γιάννινα και οι Παπαδιώτης, Δημουλίτσας από την Πρέβεζα. Όλοι οι υπόλοιποι ήταν Αρτινοί, που αγωνίστηκαν και σε μεγαλύτερες ομάδες, όπως ο Αμβράζης στην Παναχαϊκή και ο Σιακούφης στον Παναιτωλικό. Από τη δεκαετία του 80’ και μετά αναδείχθηκαν και άλλοι παίκτες που έπαιξαν στην Α’ Εθνική, όπως ο Δημήτρης Νταλάκας στην Παναχαϊκή, ο Αντώνης Νικοπολίδης σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, ο Λάμπρος Γεωργιάδης στην ΑΕΚ, ο Γιώργος Βαΐτσης στον Ολυμπιακό, ο Δημήτρης Θώδης στον Ηρακλή, ο Περικλής Σπυράκος στον Πανηλειακό.

Ο Νικοπολίδης είναι γέννημα θρέμμα της Αναγέννησης, με μεταγραφή από τη Βίγλα. Είναι ο παίκτης που έκανε τη μεγαλύτερη καριέρα απ’ όσους φόρεσαν τη φανέλα της Αναγέννησης, με αποκορύφωμα το EURO 2004 στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Σημειωτέον ότι και ένας ακόμη «ευρωεστεμμένος», ο Μιχάλης Καψής, φόρεσε τη φανέλα της Αναγέννησης.

Στην Αναγέννηση, κυρίως στις δεκαετίες ’80 και ’90, αγωνίστηκαν και άλλοι σημαντικοί παίκτες που για διάφορους λόγους δεν πήγαν στην Α’ Εθνική, όπως οι Δημητρίου, Γούλας, Ζυγουβέλης, Παλιάτσος, Τάσος Νταλάκας, Ντόβας, Μπούρας, Στράτος, Μπουλιέρης, Δήμας, Αναγνωστάκης, Μαγκάκης, Μητσαράς, Ζήσης, Τσόγκας, Ζάχος, Βλάχος, Αθανασόπουλος, Ρώσσιος, Στασινός, Βέτσιος, Σφήκας, Μήτσιος, Ζαπαντώτης, Χρηστιάς και άλλοι. Με την Αναγέννηση κατά καιρούς αγωνίστηκαν και δανεικοί παίκτες από τον ΠΑΣ, όπως οι Λαδιάς, Κλείτσας, Χαρίσης, Κατσίφας, Καλούδης.

«Ολημερίς το χτίζανε το βράδυ γκρεμιζόταν…»

Σήμα της Αναγέννησης το θρυλικό γεφύρι της Άρτας στον ποταμό Άραχθο που είναι στις παρυφές της πόλης, στην είσοδο από την πλευρά της Φιλιππιάδας. Η παράδοση θέλει να θυσιάζεται η γυναίκα του πρωτομάστορα, καθώς το γεφύρι «ολημερίς το χτίζανε, το βράδυ γκρεμιζόταν…». Διακρίνεται για τη μοναδική αρχιτεκτονική του αλλά και για τους θρύλους που έχουν συνδεθεί με την κατασκευή του . Στη σύγχρονη εποχή η φράση «γεφύρι της Άρτας χρησιμοποιείται για κάθε έργο που συναντά δυσκολίες και αδυνατεί να ολοκληρωθεί. Χρονολογικά, το χτίσιμο του δεν έχει καθοριστεί ακριβώς. Υπάρχουν διάφορες εκδοχές. Φαίνεται ότι είχε αρχικά θεμελιωθεί κατά τον 3ο π.Χ. αιώνα επί βασιλείας Πύρρου του Α΄. Κατά καιρούς έγιναν επισκευές και προσθήκες στην κατασκευή, με τελευταία εκείνη του 1612 που πιθανόν του έδωσε και τη σημερινή του μορφή.

Χτίζεται εκ βάθρων η νέα Αναγέννηση

Τα τελευταία χρόνια γίνεται μια σημαντική προσπάθεια στην Άρτα για να χτιστεί η νέα Αναγέννηση και να βρει τη χαμένη της ταυτότητα. Εδώ και μια δεκαετία βίωσε δύσκολες καταστάσεις, γνωρίζοντας την απαξίωση που δεν ταιριάζει στη μεγάλη ιστορία της. Έτσι οι παλιοί ποδοσφαιριστές και όσοι αγάπησαν αυτή την ομάδα, ξεκίνησαν έναν αγώνα δρόμου για να ανεβεί ψηλότερα η θρυλική ομάδα. Πέρσι ανέβηκε στη Γ’ Εθνική, ξεφεύγοντας από την αφάνεια των τοπικών πρωταθλημάτων.

Στόχος είναι ο πρωταθλητισμός και η άνοδος στη Β’ Εθνική. Προπονητής είναι η παλιά δόξα της ομάδας Τάσος Νταλάκας και πρόεδρος ο Τάκης Παπαβασιλείου. Την ομάδα πλαισιώνουν αξιόλογοι ποδοσφαιριστές όπως οι Χούσος, Μανιώτης, Παπακίτσος, Παπαρούνης, Μπότσαρης, Γκολάκος (νέα μεταγραφή), Νταλάκας, Μήτσιος, Σχισμένος, Κραμπής, Χεμπέγια, Σιδηρόπουλος, Βασιλάκος και άλλοι. Στη διοίκηση συμμετέχουν παλιοί ποδοσφαιριστές, φίλοι του συλλόγου, παλιοί παράγοντες, όπως και ο πρόεδρος του συλλόγου βετεράνων Δημήτρης Αραβανής. Είναι μια προσπάθεια που αγκαλιάστηκε από τον φίλαθλο κόσμο. Υπάρχει απ’ όλους όρεξη για δουλειά, υπομονή, για να φτάσει η ομάδα σε ψηλότερες κατηγορίες. Όμως από τη μια μέρα στην άλλη δε γίνονται θαύματα. Οι επιτυχίες και οι άνοδοι θα έρθουν σε βάθος χρόνου. Και όσο θα πηγαίνει καλά η ομάδα, τόσο θα έρχεται και περισσότερος κόσμος στο γήπεδο. Η Αναγέννηση, παρά τις περιπέτειες που πέρασε για πολλά χρόνια, παραμένει σημείο αναφοράς για το ποδόσφαιρο της Άρτας.

Το άρθρο 60 χρόνια Αναγέννηση Άρτας! εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΣ, γιος του συγχωριανού μας Γιάννη Χριστοβασίλη, ο οποίος κλείνει το φετινό καλοκαίρι 13 χρόνια αδιάλλειπτης παρουσίας στο τιμόνι της γιαννιώτικης ομάδας, σε συνέντευξη που έδωσε στο κανάλι “Betarades” δεν έκρυψε την αγάπη του για το χωριό, ενώ έκανε αναφορά και στον έτερο Αγναντίτη ποδοσφαιριστή Κωνσταντίνο Μαυροπάνο, ο οποίος διαπρέπει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στην γερμανική Στουτγκάρδη.

Ο Χριστοβασίλης σε μια εκ βαθέων συνέντευξη, διαφορετικού χαρακτήρα από αυτές που είχαμε συνηθίσει στο παρελθόν, μίλησε για το κεφάλαιο ΠΑΣ Γιάννινα, για τις διαπραγματεύσεις που είχε τον Ιούλιο του 2008 με τον Αλέξη Κούγια για την πώληση της ομάδας, για την Άγναντα , τον Μαυροπάνο, για το “ναυάγιο” που υπήρξε στο θέμα της αγοράς της Αναγέννησης Άρτας, καθώς και για πολλά άλλα θέματα.

Παρακολουθήστε ολοκλήρη τη συνέντευξη του Αγναντίτη προέδρου του ΠΑΣ Γιάννινα:

Το άρθρο Ο Χριστοβασίλης, ο Μαυροπάνος και η σχέση του με την Άγναντα! (Video) εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Ο πρώτος γύρος της Μπουντεσλίγκα ολοκληρώθηκε με πρωταθλήτρια χειμώνα τη Μπάγερν Μονάχου. Κανείς δεν περίμενε κάτι διαφορετικό. Το ενδιαφέρον βρίσκεται όμως στη συνέχεια της βαθμολογίας: η άλλοτε πανίσχυρη Μπορούσια Ντόρτμουντ έχασε βαθμούς και κόλλησε στην πέμπτη θέση, η Μπάγερ Λεβερκούζεν κυνηγάει τους πρωταθλητές, η ιστορική Σάλκε κινδυνεύει από τώρα με υποβιβασμό, ενώ στην έβδομη θέση φιγουράρει η Στουτγκάρδη, η ομάδα-έκπληξη του πρωταθλήματος. Ναι, καλά θυμάστε.

Η Στουτγκάρδη, ομάδα στην οποία κάποτε αγωνιζόταν ολόκληρος Έλμπερ και ολόκληρος Μπάλακοφ, πέρασε χρόνια στην αφάνεια, μόλις πέρσι αγωνιζόταν στη δεύτερη κατηγορία, ωστόσο φέτος επανέρχεται δριμύτερη στα σαλόνια της Μπούντεσλιγκα και «βλέπει» Ευρώπη.

Τα εύσημα ασφαλώς ανήκουν στους παίκτες και στον Ιταλοαμερικανό προπονητή Πελεγκρίνο Ματαράτσο, ο οποίος κατάφερε να δημιουργήσει ένα δεμένο σύνολο, χωρίς «βεντέτες». Στα τελευταία παιχνίδια ξεχωρίζει και ένα Ελληνόπουλο, ο 23χρονος Κωνσταντίνος Μαυροπάνος. Με ύψος 1.92, αλλά ταχύτατος και μαχητικός, ο Μαυροπάνος δίνει πολλές λύσεις στην άμυνα της Στουτγκάρδης, που φαίνεται ότι έλειπαν στο παρελθόν. Όσο για τον προπονητή του, μιλάει με τα καλύτερα λόγια: «Είναι ο μονομάχος μας, είναι τέρας φυσικής κατάστασης. Κι όταν κάνει λάθος καμιά φορά, πετάει διάφορες ελληνικές βρισιές…Μου αρέσει, είναι πολύ πεισματάρης»!

Το άρθρο Ο Αγναντίτης Μαυροπάνος λάμπει… και στη Γερμανία! (vid) εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.

Η Άρτα δεν φημίζεται μόνο για το ιστορικό γεφύρι που «ολημερίς το χτίζανε και το βράδυ γκρεμιζόταν», για τις ομορφιές του Αμβρακικού Κόλπου, τα γραφικά χωριά σκαρφαλωμένα στις πλαγιές των Τζουμέρκων, τα πολλά εκκλησιαστικά και βυζαντινά μνημεία και ομορφιές, τον παραγωγικό κάμπο της με τα άριστης ποιότητας πορτοκάλια αλλά φημίζεται και για το ποδόσφαιρο. Είναι μια ποδοσφαιρομάνα, που ανέδειξε σπουδαίους και μεγάλους ποδοσφαιριστές, οι οποίοι έκαναν καριέρα στην Α’ Εθνική, φτάνοντας μέχρι και την Εθνική Ελλάδας. Όταν μιλάς για ποδόσφαιρο στην Άρτα, ο νους πάει στη θρυλική Αναγέννηση. Μια ιστορική ομάδα, γνωστή στο πανελλήνιο, με την πιο βαριά φανέλα στην Ήπειρο, μετά τον ΠΑΣ Γιάννινα. Μπορεί να αγωνίζεται σήμερα στη Γ’ Εθνική και να απουσιάζει πολλά χρόνια από τις μεγάλες κατηγορίες, αλλά έχει πίσω της μεγάλη διαδρομή, που άφησε ανεξίτηλα σημάδια. Την ασπρόμαυρη φανέλα με σήμα το ξακουστό γεφύρι φόρεσαν σπουδαίοι ποδοσφαιριστές, που μεταγράφηκαν σε μεγάλες ομάδες κάνοντας σπουδαία καριέρα. Αυτά τα ποδοσφαιρικά διαμάντια που βγήκαν από τις αλάνες της Άρτας, από τα καμποχώρια του Αμβρακικού και από μέρη που μοιάζουν με «αετοφωλιές» των Τζουμέρκων, θα παρουσιάσουμε σήμερα από τη στήλη μας.

Όπως συμβαίνει στις κλειστές κοινωνίες των επαρχιακών πόλεων, έτσι και στην Άρτα η τοπική ομάδα είναι πάντα το σημείο αναφοράς. Στην προκειμένη περίπτωση η θρυλική Αναγέννηση. Αρκετοί ποδοσφαιριστές που ξεχώρισαν για τις ικανότητες και το ταλέντο τους άνοιξαν περισσότερο τα φτερά παίζοντας και σε ομάδες Α’ Εθνικής. Άλλοι πάλι, ενώ ήταν μεγάλα ταλέντα, δεν είδαν σοβαρά το ποδόσφαιρο και έμειναν μια ζωή στην πόλη τους, χωρίς να υπολείπονται σε αξία από αυτούς που πήγαν κάπου ψηλότερα.

Η Αναγέννηση ιδρύθηκε το 1960 από τη συγχώνευση των ομάδων Αετός, Παναμβρακικός και Ολυμπιακός Άρτας. Ο Παναμβρακικός το 1959 έφτασε στα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας, πετυχαίνοντας τη μεγαλύτερη διάκριση σε αυτόν τον θεσμό απ’ όλες τις ομάδες της Ηπείρου και της Βορειοδυτικής Ελλάδας. Αυτό το ρεκόρ έσπασε το 1963 ο Αβέρωφ Ιωαννίνων που έφτασε στα ημιτελικά και το ισοφάρισε το 2007 ο ΠΑΣ Γιάννινα, πετυχαίνοντας την ίδια διάκριση. Η Άρτα, όχι μόνο επί εποχής Αναγέννησης αλλά και παλιότερα, έβγαζε σπουδαίους παίκτες, που η φήμη τους έμεινε στα όρια της περιοχής. Η δε Αναγέννηση, τέλη δεκαετίας του ’60 και αρχές δεκαετίας του ’70, έφτιαξε πανίσχυρη ομάδα που άξιζε να πάει στην Α’ Εθνική. Δεν το πέτυχε από λεπτομέρειες ή από αδικίες. Όσοι έζησαν εκείνη την εποχή έχουν να λένε τα καλύτερα.

Με την ίδρυση της Β’ Εθνικής το 1962 η φήμη της απλώθηκε παντού. Επόμενο ήταν τα ταλέντα από την Άρτα να μπουν στο στόχαστρο μεγαλύτερων ομάδων. Το καλοκαίρι του 1965 μεταγράφηκαν στην Παναχαϊκή ο αρχηγός Κώστας Αμβράζης, ο τερματοφύλακας Γιώργος Κίκκης και ο μεσοεπιθετικός Νίκος Πριόβολος. Το επόμενο καλοκαίρι του 1966 αποκτήθηκε και ο Βασίλειος Ρέντζος. Η πατρινή ομάδα ήταν ακόμη στη Β’ Εθνική, αλλά είχε συνεχώς ανοδική πορεία με Δαβουρλή, Μιχαλόπουλο, Λεγάτο, Σίδερη, Σαραντόπουλο και άλλους στο δυναμικό της. Λίγα χρόνια μετά προστέθηκαν στη μηχανή των Αχαιών οι Ρήγας, Στραβοπόδης, Λεβεντάκος και άλλοι σπουδαίοι παίκτες που έφτασαν την ομάδα μέχρι την Ευρώπη. Οι Αμβράζης, Κίκκης, Πριόβολος, Ρέντζος ήταν οι πρώτοι άσοι από την Άρτα που άνοιξαν τα ποδοσφαιρικά φτερά τους. Ο Κώστας Μπανιάς μάς είπε ότι το 1963 πήγε για ένα φεγγάρι και ο Μαστρογιάννης στον Φωστήρα. Ο «φονέας των γιγάντων» ήταν τότε στα ερασιτεχνικά της Αθήνας. Στη μεγάλη Παναχαϊκή περισσότερες συμμετοχές είχε ο Κώστας Αμβράζης, που αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση για το ποδόσφαιρο της Άρτας. Ολοκληρώνοντας τον κύκλο του στην Πάτρα, επέστρεψε στην Άρτα. Όταν σταμάτησε το ποδόσφαιρο, υπηρέτησε την αρτινή ομάδα από διάφορά πόστα και επί σειρά ετών ως πρόεδρος, έφορος ποδοσφαίρου, ακόμη και προπονητής. Αποτελεί ξεχωριστή περίπτωση, εμβληματική φυσιογνωμία για το ποδόσφαιρο της Άρτας. Βοήθησε πολλούς ποδοσφαιριστές που του το αναγνωρίζουν διαχρονικά. «Μεγάλος ποδοσφαιριστής, καταπληκτικός πρόεδρος στην Αναγέννηση, άνθρωπος με αξίες και αγάπη για την ομάδα και τους παίκτες, τον ευχαριστούμε για όλα» έγραψε για τον Κώστα Αμβράζη ο Μήτσος Νταλάκας.

Στις αλάνες και στις γειτονιές της Άρτας τα παιδιά έπαιζαν ποδόσφαιρο. Στα δικά της παιδιά στηρίχθηκε η Αναγέννηση, όταν χτύπησε την πόρτα της Α’ Εθνικής, κοντράροντας στα ίσα σημαντικές ομάδες όπως τους ΠΑΣ Γιάννινα, Απόλλωνα Σμύρνης, ΟΦΗ, Καλαμάτα, Κόρινθο. Μεταξύ των αστέρων της εποχής οι Σιακούφης, Κουτσογεώργος, Ευταξίας, Χρηστάκης, Μπασούκας, Χουλιάρας, Πέτσας, Τσίτσικας, Τσιάφης, Κλάρας, Τζιομάκης, Νίκου, Λάιος, Ρέντζος, Κοντογιώργος, Παπαδιώτης, Δημουλίτσας, Βάσιος και άλλοι. «Όλοι οι παίκτες εκείνης της Αναγέννησης θα μπορούσαν να σταθούν στην Α’ Εθνική, πολλοί αδικήθηκαν που δεν πήγαν σε μεγάλες ομάδες, αφού είχαν ταλέντο και προσόντα» μας είπε πολλά χρόνια μετά, το 1988, ο Ανδρέας Παπαεμμανουήλ, όταν επέστρεψε ως προπονητής στην Άρτα. Στάθηκε στην περίπτωση του Τάκη Κουτσογεώργου, λέγοντας ότι είχε το στυλ και τον δυναμισμό του Γιώργου Σιδέρη. Το ποδόσφαιρο ήταν ακόμη ερασιτεχνικό. Οι περισσότεροι παίκτες επιζητούσαν επαγγελματική αποκατάσταση, παρά μεταγραφή. Τον Κουτσογεώργο ήθελε πολύ η ΑΕΚ, αλλά δεν τα έβρισκε με τη διοίκηση της Αναγέννησης. Στα τελειώματα της καριέρας του έπαιξε για έναν χρόνο στον Παναιτωλικό, τη σεζόν 1977-78 στη Β’ Εθνική, με 8 συμμετοχές και 1 γκολ, όπου τραυματίστηκε και σταμάτησε το ποδόσφαιρο.

Ο Δημήτρης Σιακούφης στον Παναιτωλικό

Ο πρώτος ποδοσφαιριστής από την Άρτα που αγωνίστηκε στα σαλόνια της Α’ Εθνικής ήταν ο Δημήτρης Σιακούφης. Το καλοκαίρι του 1975 μεταγράφηκε στον Παναιτωλικό, που είχε ανεβεί για πρώτη φορά στην Α’ Εθνική. Είναι γέννημα-θρέμμα Αρτινός, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα Ρακούν και το 1964 μεταγράφηκε στον Σκουφά Κομποτίου. Το καλοκαίρι του 1965 μετακόμισε στα Γιάννινα για να παρακολουθήσει μαθήματα σε φροντιστήριο, ετοιμαζόμενος για τις εισαγωγικές εξετάσεις στη Γυμναστική Ακαδημία. Τον πλησίασαν οι παράγοντες του Ατρόμητου Ιωαννίνων για να τον πάρουν στην ομάδα τους. Λίγο πριν υπογράψει, πήγε στα Γιάννινα ο πατέρας του και τον έβαλε να υπογράψει στην Αναγέννηση. Έγινε αρχηγός και ένας από τους καλύτερους παίκτες. Κατά καιρούς ενδιαφέρθηκαν να τον αποκτήσουν ΠΑΟΚ, ΑΕΚ, ΠΑΣ Γιάννινα, Παναχαϊκή, αλλά κάτι στράβωνε την τελευταία στιγμή. Στο Αγρίνιο έγινε βασικός στην Α’ Εθνική με προπονητή τον Χασιώτη και συμπαίκτες τους Σαββουλίδη, Γλυκοκάλαμο, Γιακουμή, Γούναρη, Χιλ, Κωστόπουλο, Σερκίδη, Γαβαλά, Παππά, Δενδρινό, Γκανιάτσα, Γούναρη, Τάκο και άλλους. Στον Παναιτωλικό αγωνίστηκε μέχρι το 1979 με 102 συμμετοχές και 7 γκολ σε Α’ και Β’ Εθνική. Έκλεισε την καριέρα του σε ερασιτεχνικές ομάδες της περιοχής, ενώ αγωνίστηκε και στον Αμβρακικό Βόνιτσας. Όπως προαναφέραμε, τη σεζόν 1977-78 πήγε στον Παναιτωλικό και ο Κουτσογεώργος, συμπαίκτης για έναν χρόνο με τον Σιακούφη, όπως στις καλές ημέρες της Αναγέννησης.

Στη μεγάλη Παναχαϊκή ο Νταλάκας

Επόμενη μεγάλη μεταγραφή ήταν του Δημήτρη Νταλάκα. Το καλοκαίρι του 1979 μεταγράφηκε από την Αναγέννηση στην Παναχαϊκή που μεσουρανούσε στην Α’ Εθνική με Δαβουρλή, Ψαρρά, Ιωακειμίδη, Καραμανλή, Σπεντζόπουλο, Γεωργόπουλο και άλλους. Ήταν το μαύρο καλοκαίρι για την Αναγέννηση, που υποβιβάστηκε από τη Β’ Εθνική μετά από μπαράζ αγώνα με τη Βέροια στη Ριζούπολη, ματς που σήμανε το τέλος της μεγάλης εποχής. Ο Δημήτρης Νταλάκας αγαπήθηκε πολύ στην Πάτρα για τη μεγάλη μπάλα που έπαιξε και για τον καλό χαρακτήρα του. Σε παλιότερη συνέντευξη είχε δηλώσει στο «ΦΩΣ»: «Στάθηκα πολύ τυχερός που πήγα στη μεγάλη Παναχαϊκή. Εκεί με αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή, έμαθα πολλά πράγματα πάνω στο ποδόσφαιρο και άλλαξε εντελώς η ζωή μου. Ήταν τυχερό τελικά να πάω στην ιστορική ομάδα της Πάτρας που είχε πολύ μεγάλο εκτόπισμα. Σε αυτά τα 8,5 χρόνια έδωσα ό,τι καλύτερο είχα για να τιμήσω τη φανέλα της Παναχαϊκής, τον κόσμο της και όσους έδειξαν σε μένα εμπιστοσύνη. Είμαι ο μοναδικός ξένος παίκτης που έμεινε 8,5 χρόνια στην Παναχαϊκή. Είναι για μένα ένας τίτλος τιμής». Ο Δημήτρης Νταλάκας το καλοκαίρι του 1988 επέστρεψε στην Αναγέννηση. «Ο πρώτος που ξεχώρισε το ταλέντο του ήταν ο προπονητής Νίκος Πάγκαλος» μας λέει για τον Νταλάκα ο αθλητικογράφος και ιστορικός ερευνητής Κώστας Μπανιάς, προσθέτοντας: «Ο Πάγκαλος έκανε τη μεγάλη Δόξα Δράμας. Πέρασε για έναν χρόνο στη δεκαετία του ’70 και από την Άρτα. Έμενε στο ξενοδοχείο “Αμβρακία”. Πολλές οι συζητήσεις που κάναμε για ποδόσφαιρο. Για τον Νταλάκα μού είπε ότι θα φτάσει ψηλά, δεν έχει ξαναδεί χαφ με τόσο μεγάλα πνευμόνια, ώστε να μπορεί να βγάζει όχι δύο αλλά τρία ημίχρονα».

Οι μεταγραφές Βαΐτση και Γεωργιάδη

Ο κάμπος της Άρτας συνέχιζε να βγάζει ποδοσφαιριστές. Ο Γιώργος Βαΐτσης βρέθηκε αμούστακο παιδί στην Αναγέννηση. Σε ηλικία 16 ετών, τη σεζόν 1983-84, έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής με προπονητή και παίκτη την παλιά δόξα της ΑΕΚ, Διονύση Τσάμη. Βασικός στο ματς με την Αχαϊκή στην Πάτρα για την 3η αγωνιστική. Γρήγορα ξεδίπλωσε το ταλέντο του, κλήθηκε στις μικρές εθνικές ομάδες, πέφτοντας στις μεταγραφικές κεραίες του Ολυμπιακού. Το καλοκαίρι του 1985, μετά από δύο γεμάτες σεζόν στην Άρτα, μετακόμισε στο λιμάνι. Ήταν επιθετικός με καλές διεισδύσεις από τα άκρα. Με τον Ολυμπιακό αγωνίστηκε σε δύο περιόδους, ενώ σε επίπεδο Α’ Εθνικής αγωνίστηκε σε Παναχαϊκή και Εθνικό Πειραιώς. Ο Αλκέτας Παναγούλιας τον κάλεσε στην εθνική ομάδα ανδρών, παίρνοντας το βάπτισμα του πυρός σε παιχνίδι με την Ουγγαρία. Ήταν η μοναδική συμμετοχή του στο εθνικό συγκρότημα, ενώ έχει 229 συμμετοχές και 47 γκολ στην Α’ Εθνική. Έναν χρόνο μετά τη μεταγραφή του Βαΐτση στον Ολυμπιακό, άλλος ένας παίκτης της Αναγέννησης πέρασε στα μεγάλα σαλόνια.

Η εποχή Νικοπολίδη

Η δεκαετία του ’80 ήταν πολύ παραγωγική σε ανάδειξη ταλέντων. Το 1987 η Αναγέννηση απέκτησε από τη Βίγλα Άρτας ένα ψηλόλιγνο παλικάρι, που λόγω ύψους το έβαζαν να παίζει σέντερ φορ για να παίρνει τις κεφαλιές, αλλά μετά έγινε τερματοφύλακας. Ο λόγος για τον διεθνή γκολκίπερ Αντώνη Νικοπολίδη με τη γνωστή πορεία του στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Αρχικά ήταν στη σκιά των Θωμά Δημητρίου και Νίκου Νικολάου. Έκανε ντεμπούτο στο ματς με τη Λαμία στις 20/12/1987 για το πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής και σταδιακά πήρε θέση βασικού. Όπως λένε οι τότε συμπαίκτες του, παιδί χαμηλών τόνων ο Αντώνης, δούλευε στις προπονήσεις και παρακολουθούσε και τα μαθήματά του στο Τεχνικό Λύκειο Άρτας. Ο τότε προπονητής Ανδρέας Παπαεμμανουήλ τον πρότεινε για μεταγραφή στον Παναθηναϊκό. Έτσι, το καλοκαίρι του 1989 βρέθηκε στην Παιανία, ανοίγοντας νέα σελίδα στην καριέρα αλλά και στη ζωή του. Το 2004 βρέθηκε στον Ολυμπιακό, γνωρίζοντας δόξα και παίρνοντας τίτλους, ενώ με την εθνική ομάδα το 2004 σήκωσε στην Πορτογαλία το Κύπελλο Ευρώπης. Αφετηρία αυτής της μεγάλης καριέρας το ξερό γήπεδο της Άρτας, που πολλές φορές δεν μπορούσε να φορέσει παντελόνι από τα ματωμένα γόνατα. Στο βιβλίο του «Ο αγώνας της ζωής μου» ο Αντώνης Νικοπολίδης αναφέρει: «Στην Αναγέννηση έμαθα τι σημαίνει να είσαι συνεπής στις προπονήσεις, να δουλεύεις και να ετοιμάζεσαι για το παιχνίδι της Κυριακής, να είσαι επαγγελματίας και να προστατεύεις τη ζωή σου από ξενύχτια και ανόητες περιπέτειες. Έμαθα τι σημαίνει να έχεις υποχρεώσεις…».

Αρτινός είναι και ο Γιάννης Αναστασίου

Το καλοκαίρι του 1986 η ΑΕΚ δαπάνησε ένα σεβαστό ποσό για να αποκτήσει τον Λάμπρο Γεωργιάδη. Ποδοσφαιριστής με πολλά προσόντα, ως αριστερός μπακ χαφ φόρεσε 102 φορές τη φανέλα της ΑΕΚ, δίπλα σε μεγάλα ονόματα της «Ένωσης». Ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τη Νέα Σινώπη Πρέβεζας, πήγε στον ΠΑΣ Πρέβεζα και στη συνέχεια με μεταγραφή στην Αναγέννηση Άρτας, για να καταλήξει στην ΑΕΚ, που ήταν η οροφή της καριέρας του.

Γέννημα-θρέμμα της Άρτας είναι και ο Γιάννης Αναστασίου. Από μικρός έδειχνε ότι έχει μέλλον στο ποδόσφαιρο, παίζοντας στον Ακράτητο Ακροποταμιάς και στις μικτές ομάδες της ΕΠΣ Άρτας. Ενώ ήταν κάτω από τη μύτη της Αναγέννησης, τον άρπαξε μέσα από τα χέρια της το 1990 ο ΠΑΣ Πρέβεζας. Η πορεία του στη συνέχεια είναι γνωστή σε Ελλάδα και εξωτερικό, με σταθμούς της μεγάλης καριέρας του οι ομάδες Εθνικός Πειραιώς, ΟΦΗ, Άντερλεχτ, Ρόντα, Άγιαξ, Σπάρτα Ρότερνταμ, Αλμέρι Σίτι. Διετέλεσε προπονητής των Παναθηναϊκού, Ατρόμητου και ομάδων του εξωτερικού. Στην Άρτα αγωνίστηκε τη σεζόν 1992-93 και ο διεθνής Μιχάλης Καψής, καθώς ο πατέρας του, Άνθιμος, ήταν προπονητής στα Γιάννινα. Από την Αναγέννηση βρέθηκε στον Εθνικό Πειραιώς, στην ΑΕΚ, στην Μπορντό και στη συνέχεια στον Ολυμπιακό και στην εθνική ομάδα.
Ο Μπαλάφας και οι υπόλοιποι παίκτες

Στα νεότερα χρόνια σημαντική καριέρα έκανε στον ΠΑΟΚ ο Σωτήρης Μπαλάφας. Ξεκίνησε από τον Εθνικό Φιλιππιάδας, μεταγράφηκε το 2003 στην Αναγέννηση και το 2005 δόθηκε στον ΠΑΟΚ, όπου παρέμεινε επτά χρόνια. Στη συνέχεια αγωνίστηκε σε ΠΑΣ Γιάννινα, Εργοτέλη, στην ουκρανική Χοβέρλα, σε Βέροια, Κέρκυρα, Νίκη Βόλου. Από τα σημαντικά ταλέντα στην Ήπειρο ήταν και ο Περικλής Σπυράκος. Τεχνίτης που θύμιζε… Μαραντόνα! Η Αναγέννηση ήταν ο βατήρας για να φτάσει στην Α’ Εθνική με Τρίκαλα και Πανηλειακό, ενώ αγωνίστηκε και σε άλλες ομάδες Β’ και Γ’ Εθνικής. Με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης αγωνίστηκε στην Α’ Εθνική στα τέλη της δεκαετίας του ’90 ο Δημήτρης Θώδης, που βγήκε από τα σπλάχνα της Αναγέννησης. Στην ιστορική πόλη με το θρυλικό γεφύρι έχει την ποδοσφαιρική αφετηρία και ο Βαγγέλης Καούνος. Από τους Φιλέλληνες Πέτα μεταγράφηκε στην Αναγέννηση, που τον έδωσε με μεταγραφή το 2001 στην Κοζάνη. Το ταξίδι ήταν μεγάλο, με σταθμούς τις ομάδες: Ξάνθη, Καλλιθέα, Εθνικός Αστέρας, ΠΑΣ Γιάννινα, Καλαμάτα, Αστέρας Τρίπολης, Παναιτωλικός, Λάρισα. Στην Α’ Εθνική έχει 80 συμμετοχές και 11 γκολ, στη Β’ Εθνική 135 συμμετοχές και 52 γκολ. Από τους σπουδαιότερους επιθετικούς (σέντερ φορ) που ανέδειξε το ποδόσφαιρο της Άρτας. Από την εποχή του Κουτσογεώργου είχε να βγει τέτοιος στράικερ. Άλλος ένας Αρτινός ποδοσφαιριστής που διέπρεψε στην Α’ Εθνική με τον ΠΑΣ Γιάννινα και τον Άρη είναι ο Κώστας Καζναφέρης. Ξεκίνησε από τις αλάνες της Άρτας, για να αποκτηθεί το 2006 από τον «Άγιαξ της Ηπείρου» που του άνοιξε νέους δρόμους στην καριέρα του. Από τα τοπικά πρωταθλήματα της Άρτας ξεκίνησε σε μικρή ηλικία ο Λάμπρος Βαγγελής. Από τις ακαδημίες του Ρακούν πήγε στις ομάδες νέων της Σιένα της Ιταλίας, έπαιξε για λίγο στο Καμπιονάτο, μετακόμισε στην Ελλάδα Βερόνας και το 2003 μεταγράφηκε στον ΠΑΟΚ. Κεντρικός χαφ που θα έφτανε ψηλά αν δεν είχε προβλήματα τραυματισμών. Για ένα διάστημα αγωνίστηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα και στον Θρασύβουλο Φυλής.

Αυτοί είναι οι παίκτες που αναδείχθηκαν στην Αναγέννηση και αγωνίστηκαν στην Α’ Εθνική. Υπάρχουν και δεκάδες άλλοι που μεταγράφηκαν σε ομάδες Β’ Εθνικής. Ορισμένοι από αυτούς, όπως ο Κώστας Δήμας, ήταν ποδοσφαιρικά διαμάντια, αλλά από κακές συγκυρίες δεν γνώρισαν τα μεγάλα σαλόνια του ελληνικού ποδοσφαίρου. Μετά απ’ όλα όσα περιγράψαμε, δικαιολογημένα χαρακτηρίζουμε την Άρτα ποδοσφαιρομάνα, γιατί πραγματικά αυτός ο τόπος γέννησε και ανέδειξε σπουδαίους ποδοσφαιριστές.

Το άρθρο ΑΦΙΕΡΩΜΑ Αναγέννηση Άρτας: Το ποδοσφαιρικό… εργοστάσιο!!! (PICS) εμφανίστηκε πρώτα στο Άγναντα Άρτας.